Μην ξημερώνεις Ουρανέ.....
Ήρθε και η στιγμή που ίσως το καλύτερο τραγούδι για μένα φιλοξενείται στο Blog μου.
Όχι όμως από δική μου πρωτοβουλία. Η Ελένη μου το ζήτησε.... γι' αυτούς που φεύγουν και έρχονται στο ύπνο μας και μας ακουμπούν με τα "φτερά" τους για να μας τονίσουν την παρουσία τους. Γι' αυτούς που μας λείπουν πολύ και κάνουν το "δωμάτιο άδειο" και το ξημέρωμα αβάσταχτο.
Με ποτήρι γεμάτο από κρασί.... με ουίσκι λίγο μακρύτερα από μία φίλη, ίσως και κάποια δάκρυα νοσταλγίας που αραίωναν το ποτό, το Σάββατο που πέρασε, γύρω στις 11 με 12 το βράδυ, έγινε "Ιστορική βραδιά!!!" όπως είπε κάποια. "ΩΩΩΩΩΩΩΩ ΝΑΙ!!!!!!!" όπως συμφώνησε κάποια άλλη.... (Αυτό για όσους καταλάβουν).
Τέτοιες "βαριές" βραδιές, όταν συνοδεύονται από υπέροχα τραγούδια ψυχής, αποφορτίζουν το "μέσα μας" και λειτουργούν ως στιγμές εξάγνισης !
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Όνειρο ήτανε
Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι
Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου...
Άχραντη αγάπη μου φιλιά !!!!
Άχραντη αγάπη μου φιλιά !!!!
***
Κοίτα με
κι άσε τα χείλη σου εκεί
Μες του έρωτα μου τα παλάτια
Μες των χειλιών μου τη ρωγμή
Άσε το στόμα σου να ανοίξει
Πόρτα ξανά στην ηδονή
Με τα φιλιά σου έρωτα πίνει
Θε μου η ψυχή κάθε στιγμή
Λάγνη μου αγάπη άγιο ποτήρι
Και απόψε κέρνα με κρασί
Πάνω στο στήθος μου άγγιξε με
Γυμνό κορμί μου αγγελικό
Κάθε μου κύτταρο άνοιξε μου
Έρωτα δως μου σ αγαπώ
Ρόγες πορφύρα ετοιμασμένες
Να με μεθύσουν να μου πουν
Πόσο στα χείλη μου για μέρες
Αδημονούσανε να μπουν
Πάνω στη σάρκα μου αφημένες
Απ' τον ιδρώτα μου να πιούν
Έσκυψες πάλι στο λαιμό μου
Στης καρωτίδας τον παλμό
Μοίρας πνοή και ριζικό μου
Και μ έστειλες στον ουρανό
Πήρες ανάσα μου οξυγόνο
Μου 'δωσες πίσω αναπνοή
Κάθε εισπνοή μου είναι δικιά σου
Καυτή του πόθου εκπνοή
Εγώ κι εσύ μαζί στο χρόνο
Άγγιξα πάλι τη ζωή
Πεντάγραμμο αισθήσεις πέντε
Του πάθους μας παρ' το κλειδί
Νότες οι στεναγμοί του πόθου
Να γράψουμε τη μουσική
Φόρα αφής το νυχτικό σου
Εσώρουχα σου της Σαγήνης
και χάρισε μου το χορό σου
αυτόν που το κορμί σου δίνεις
Βάλε με εκεί μες τ άρωμα σου
ζωγράφισε με στη στιγμή
εγώ να χάνομαι αγκαλιά σου
και συ να χάνεις την πνοή
Και ύστερα αν θες έλα μαζί μου
να τελειώσουμε ξανά
αυτό που ο έρωτας μας δίνει
και η ψυχή όλο ζητά
Και ύστερα θέ μου εμείς μαζί
στο παραμύθι μας αντάμα
Που μας το χρώσταγε η ζωή!!
Και ο πλούτος μας θα είναι μόνο
εγώ κι εσύ σ ε μια αγκαλιά
και θα κερδίσουμε τον κόσμο
με του ερωτά μας τα Χρυσά
Άχραντη αγάπη μου φιλιά !!!!
***
27 Ιαν 2013
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς
Ανθίζεις κόκκινο σατέν
Ανθίζεις κόκκινο σατέν
***
Στην ανθοδόχη σου έγειρε Tου πάθους η ματιά μου
Του ανθού σου εκεί στο σώμα σου εκεί στον έρωτα σου
Στα πέταλα σταμάτησαν τα χείλη να χορτάσουν
Νέκταρ τη γεύση της πηγής να πιούν να ξεδιψάσουν
Η αίσθηση μου της πνοής έσκυψε τ άρωμα σου
να πάρει στις αισθήσεις μου να νοιώσει την καρδιά σου
Ο στήμονας και ο ύπερος εκεί στη θάλασσα σου
αδημονούν αντάμωμα ψηλά στο πέταγμα σου
Άγγιγμα πάθους το φιλί όρος της Αφροδίτης
Έκρηξη ανέμου στη στιγμή φουρτούνιασμα της κοίτης
Σκίρτημα ψίθυροι πνοές και πόθος , μας κατέκλυσε
Εικόνα λάγνα η νιότη σου για πάντα με κατέκτησε
Χάδι δακτύλων έκλεισε την πόρτα της ζωής σου
χάδι στα χείλη σου κι εγώ γεύομαι το φιλί σου
Στου στήθους σου τ απόκρυφα αρώματα μου γνέφουν
θε μου οι αισθήσεις μου ριγούν στην ηδονή σου τρέχουν
Χρυσά πεσμένα τα μαλλιά στο πίσω του κορμιού σου
κι εγώ χαμένος δίπλα τους στο πάθος του λαιμού σου
Γράφω ξανά το σ αγαπώ κι αφήνω τα σημάδια
με τα φιλιά μου αγγίζοντας της σάρκας σου τα χάδια
Ανάσα μου ζωγράφισες κι απόψε την εικόνα
άνθισες σαν τριαντάφυλλο στη μέση του χειμώνα
Κι ευωδιάζεις άνοιξη καθώς σε ταξιδεύω
από τους ώμους σου ξανά στη νιότη σου πηγαίνω
Λείχουν τα χείλη νέκταρ σου αρμύρα απ' το κορμί σου
πνίγουν την κάθε αναπνοή ν' ακούσουν την φωνή σου
Γλυκιά φωνή σου που καλεί στον πόθο ζαλισμένη
γλυκό φιλί στ' απόκρυφα πως το κορμί σου θέλει
Στην αγκαλιά μου σε χωρώ στην αγκαλιά σου μπαίνω
σε κάθε αίσθηση σου εγώ νομίζω πώς πεθαίνω
Σ αγγίζω σαν εικόνισμα μ αγγίζεις σαν το φως μου
Εσέ ζωής μου στόλισμα σε έστειλε ο θεός μου
Πάμε μαζί στο δρόμο μας τα λόγια περιττεύουν
Οι ψίθυροι τα σ αγαπώ τον πόθο περισσεύουν
Ανθίζεις κόκκινο σατέν βελούδο μαύρο φόντο
Και γεύομαι πορφύρα σου στα χείλη πόντο ,πόντο
Περάσαμε τούς Πόνους μας Καρδιά μου Μάγισσα μου
Σ αγάπησα σε λάτρεψα και σ έκανα δικιά μου
Του χρόνου μας τα δύσβατα περνάμε χερι ,χέρι
Για Πάντα θα 'μαστε μαζί Πανέμορφο Μου αστέρι
***
28 Ιανουαρίου 2013
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς
Ευθαρσώς
Ευθαρσώς
***
Ευθαρσώς με ακούμπησε ο έρωτας
Στα μάτια βαθιά είχε κρυμμένη τη μορφή σου
Λαίλαπα στα χέρια του βροχή ακολουθούσε
Και ο άνεμος το σώμα μου μαχαίρια
Με απειλούσε
Με σκλάβωσε η ματιά σου και αφέθηκα
Κι αν έμοιαζε με θάνατο η στιγμή
Εγώ επέλεξα
Μαζί σου την υπόλοιπη ζωή
Απλά γιατί μαζί σου μια στιγμή και με λησμόνησα
Μαζί σου δυο και νόμισα πως άγγιξα ουρανό
Μαζί σου οι μοίρα μες τη μήτρα της με ξύπνησε
Με γέννησε ξανά χίλιες φορές
και εκεί χαμένος στις πνοές σου
Μου ψιθύρισε
Ζήσε!!!
Κοίταξα στα μάτια τη στιγμή άπλωσα χέρι
Σ ακούμπησα και βγήκα απ' τη σιωπή
Γύρισα όλο τον κόσμο απ' την αρχή
Τις μοίρες μου άλλαξα
Και μου 'γραψαν εκεί στης μοίρας τη γραμμή
γλυκιά του πόθου αστραπή
Πως μ αγαπάς
Πάλεψα τα φτερά μου μάτωσα
Μια πινελιά με χρώμα έγραψα
Μες την ασπρόμαυρη ζωή
Σε λάτρεψα
Λυσσομανούν οι άνεμοι του μη και του δεν πρέπει
Χτυπάνε αλύπητα του κόσμου οι αλυσίδες
Χτυπήσαν κόκκινο του πώς πια οι πυξίδες
Πιασαν βροχές και καταιγίδες
Μα είναι η αγάπη μας ντυμένη με τις λέξεις
Είναι γραμμένη μες την πέτρα της ψυχής
Με της υπομονής κοπίδι σμιλευμένη
Και ο έρωτας
Πια της κρατάει το χέρι
Έχει παρόν και παρελθόν έχει εμείς
Στον ουρανό δικό της έχει αστέρι
Θα λάμπει ως το τέλος της ζωής
Γι' αυτό ζωή μου να προσέχεις
Μη μου χαθείς
Γιατί είσαι συ για μένα
Η ανάσα της ζωής !!!
Ευθαρσώς μας ακούμπησε ο έρωτας
Κι αν έμοιαζε με θάνατο εμείς
Τον κάναμε ζωή
Κι αν έμοιαζε με τέλος
Εμείς τον κάναμε αρχή
Κι αν είχε αυτός το βέλος
Εμείς οι δυο είχαμε ψυχή
Και γράψαμε με της αγάπης μας την πένα
Θέλω να ζήσω απ' τη ν αρχή
***
30 Ιαν 2013
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς
Ήρθε και η στιγμή που ίσως το καλύτερο τραγούδι για μένα φιλοξενείται στο Blog μου.
