Έρωτας est γράφει η Γεωργία Καλδάνη

Ο έρωτας έχει μια πολύ διαφορετική έννοια για μένα. Και ελάχιστα συμπεριλαμβάνει το σεξ. Έρωτας είναι κάτι άλλο. Κάτι απλό και πολύ ανώτερο. Κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα για ώρες, μέρες, νύχτες. Και όχι απλώς για μια στιγμή.
Έρωτας είναι μια σφιχτή αγκαλιά.
Ένα καρφωμένο βλέμμα πάνω του, που μπορεί να διαρκέσει ώρες.
Ένα "αεροπλανάκι" στο κρεββάτι, στον καναπέ, στην παραλία.
Η γεύση του.
Η μυρωδιά του.
Μια βόλτα πιασμένοι χεράκι-χεράκι.
Ένα φιλί στο μάγουλο.
Ένα χάδι στο λαιμό.
Το κεφάλι σου, στον ώμο του.
Το χέρι του να χαϊδεύει στο δικό σου, μέχρι να αποκοιμηθείτε.
Έρωτας είναι ένα αστείο μήνυμα. Μια αναπάντεχη έκπληξη. Η λάμψη στα μάτια σου όταν βλέπεις τα δικά του. Το χαμόγελο ευτυχίας που σχηματίζεται στα χείλη σου. Ο κόσμος σου που γίνεται πιο λαμπερός απλά και μόνο επειδή υπάρχει.
"Ο έρωτας συμβαίνει όταν τα σώματα δεν ακουμπιούνται.
Όταν δεν βρίσκονται καν δίπλα δίπλα. Eκεί."

Κάπως έτσι συνεννοείσαι με τον άλλον όταν ζεις ένα από αυτά Τα Βράδια. Δε μπορείς να βαρεθείς, να κουραστείς, να νυστάξεις. Αυτά δεν έχουν θέση στα βράδια αυτά. Αυτά τα βράδια τα έχουν όλα. Και το πιο σημαντικό από όλα είναι πως είναι σπάνια, διαφορετικά. Και η ομορφιά βρίσκεται συνήθως στη διαφορετικότητα. Κι ύστερα νιώθεις πως απέκτησες κάτι εκείνο το βράδυ. Ίσως κάτι αόριστο, ίσως κάτι απτό. Ίσως έναν άνθρωπο. Ίσως μια ιδέα. Ίσως τον εαυτό σου. Κι ύστερα χαμογελάς..

φλόγα

όλοι ψάχνουμε μια λύτρωση
πάρε ένα κομματάκι χαρτί
γράψε τη λέξη 
λύτρωση
με μικρά ή κεφαλαία
με όμικρον ή με ωμέγα
δεν έχει σημασία
ο θεός σου θα καταλάβει
πάρε ένα σπίρτο
που να έχει βυθιστεί μέχρι τη μέση
σε νερό με το οποίο έλουσε
τα μαλλιά της μια παρθένα
ή μια πουτάνα
βάλε φωτιά στο χαρτάκι
ακολούθησε τις στάχτες
όπου τις πάει ο άνεμος
εκεί που θα προσγειωθούν
σε φρέσκο χώμα
φύτεψε ένα σπόρο
το χαμόγελο του παιδιού
που θα γευτεί τον καρπό
ή που θα δροσιστεί στη σκιά του δέντρου
που εσύ φύτεψες
είναι η λύτρωση που γύρευες
και η δική μου
όλων μας
γράμματα ξέρεις
σπίρτα έχεις
σπόρο ξέρεις που θα βρεις?

Γιώργος Τρίκερι

ζώντας

μην τρέχεις!μην προσπερνάς!!!
μην λησμονάς!!!
τα καλντερίμια της ζωης εχουν πολλά να σου πουν.....
και ο φάρος πάντα αναμμένος.....
... σε αυτο της το ταξίδι......
το χρώμα ζωηρό....
και η γεύση της γλυκόπικρη.....
παρτοκάλι και νεράντζι......ΖΗΣΕΕΕΕΕΕΕΕ την καθε στιγμή!!!!!
και ακου την......
νιώσε την....
καν' την δική σου......
μύρισε την.....
αγγιξέ την.....
χρωματισέ την.......


Ντινέττα Λιάκου

μετείκασμα

Σαν μπογιά εν βρασμώ των εξάψεών μου αντίκρυ σου, χυμένη στον αφυδατωμένο ερωτισμό μου, κάνεις την καρδιά μου να χτυπάει με έναν ρυθμό που δεν διάλεξα. Δεν ξέρω τι φταίει, ο καφές, η αϋπνία μου, η αγωνία μου, εσύ; Δεν υπάρχει καμιά συνοχή στις σκέψεις μου. Συνυφασμένη η ασπρόμαυρη λογική με το χρώμα του αγνώστου. Τι χρώματα έχει ο έρωτας; Αυτό που διαστέλλει τις κόρες των ματιών μου στην όψη σου; Τι χρώμα έχει το πάθος; Αυτό που κάνει το αίμα μου να τρέχει πιο γρήγορα στα κενά της καρδιάς μου όταν σε βλέπω; Ερωτεύομαι εικόνες γιατί φοβάμαι να αγγίξω. Εσένα που δεν θα γνωρίσω ποτέ. Δεν θέλω τίποτα να σε απομυθοποιήσει στον νου μου. Θέλω να αγγίζομαι με το φανταστικό και να φαντασιωθώ το αφύσικο του έρωτά μας το αβίωτο. Να μην ποτέ γνωρίσω την αφή του δέρματός σου μην τύχει και εξατμιστώ μη γίνω δεύτερο δέρμα σου και κάθε που αγγίζεσαι να σε χαϊδεύω. Δεν θέλω ούτε μια σταγόνα από το φιλί σου μη γίνει το ισχυρότερο ναρκωτικό της ψυχής μου κι από υπερβολική δόση αποπνεύσω. Ούτε το άρωμά σου να αφουγκραστώ θα θέλω. Πως θα χαρώ  τις μυρωδιές της φύσης αν μείνεις στα ρουθούνια μου μέσα όλη εσύ; Πως θα γιατρέψω όλες τις άρρωστές μου αισθήσεις όταν τις αναισθητοποιήσει ο λυρικός ρεαλισμός της επαφής μου μαζί σου; Μόνο να εξυμνώ την εικόνα σου δύναμαι. Να σε συναντήσω φοβάμαι. Να σε αγγίξω, διαλύομαι. Δεν συζητώ την σκέψη της γεύσης που θα έχει το φιλί σου. Θα φανώ αδύναμη να συγκρατήσω την δύναμη μου. Αδύναμη και μικρή στα μεγάλα μου αισθήματα εμπρός σου.
Πέρα από την ανωτερότητα του πολυδιάστατου εγωισμού μου, δεν σου κρύβω πως θέλω με μια κίνηση να σπάσω ό, τι υπάρχει μπροστά μου, να μπω στην οθόνη και να σε πιάσω στα χέρια μου. Θα ορκιζόμουν στον ανάμεσά μας καθρέφτη πως σε θέλω. Να σε μυρίσω από τον λαιμό έως τα λεπτά σου γόνατα κι από τα στήθη μέχρι το μαλακό των δακτύλων σου να πάρω αποτυπώματά σου, να τα φορέσω στο σώμα μου και ποτέ ξανά ας μην ντυθώ. Μου φτάνεις πάνω μου εσύ. Τι κατάλαβα τόσο καιρό που προσπαθούσα να μην τρομάξω τους ανθρώπους; Δεν με νοιάζει αν τρομάζεις. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να σε πλησιάσω ποτέ. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη μαγεία και έξαρση των αισθήσεών μου. Αυτή η εντύπωση που έχω πως όλα επάνω σου θα είναι τέλεια με την κάθε ατέλεια να ολοκληρώνει την εντυπωσιακή ομορφιά σου.


Δ.Π.Β.

Το συρτάρι των Αναμνήσεων...

Στο ποίημά του Ψυχή -Ο Κώστας Καρυωτάκης αναφέρει:

''Ενα συρτάρι εβένινον εκεί
των αναμνήσεων κρύβει το χρυσάφι.Την ώρα που γεμίζουν ίσκιο οι θόλοι,

καθισμένη σε πέτρα το κοιτά,
το σφίγγει στα ωχρά χέρια κλαίοντας όλη''.

Ενα συρτάρι εβένινον εκεί των  αναμνήσεων..

Τα συρτάρια έχουν μυστικά,κρατάνε 

φυλαγμένα και προστατευμένα απο το 

χρόνο,αντικείμενα,αναμνήσεις,όνειρα,

όλα όσα θελήσαμε να κρατήσουμε απο 

φόβο μήπως η μνήμη τα ''παραπετάξει'', ή 

τα κοιμίσει για πάντα η λήθη στην

αγκαλιά της.

Κάποια συρτάρια δεν ανοίγουν ποτέ, στα 

σκοτεινά επιβιώνουν τα πολύτιμα 

κρυμμένα τους μυστικά, περιμένοντας 

καρτερικά ένα χέρι να τα βγάλει στο φως.

Συνήθως σ' αυτά τα  συρτάρια 

εμπλέκονται περισσότεροι του ενός 

Είναι κάτι σαν ''σελιδοδείκτες 

αναμνήσεων''

Φωτογραφίες με αγαπημένα πρόσωπα...
Ενα κοχύλι να θυμίζει το ''ανεμόσπαρτο'' 
Καλοκαίρι,στο νησί...

Το αποξηραμένο τριαντάφυλλo ,ενθύμημα ενός έρωτα που τέλειωσε νωρίς...
Ιδιόχειρα σημειώματα με λόγια Αγάπης,ίσως και αιώνιους όρκους που δόθηκαν κάτω απ'το φως ενός φεγγαριού μα, κράτησαν όσο μιαπανσέληνος Αυγούστου...
 

Ενα τέτοιο συρτάρι (το δικό μου συρτάρι),χρόνια τώρα παρέμεινε κλειστό. 'Ηταν άραγε ο φόβος ν'αναμετρηθώ με το παρελθόν;
Δεν είναι εύκολο να είναι κανείς 

αντικειμενικός ως προς τις αναμνήσεις  του.

 Εξιδανικεύονται στο πέρασμα του 

χρόνου.

Η  συναισθηματική μνήμη, είναι 

διαφορετική  δεν μπαίνει σε κουτάκια...

Κάποτε φτάνει μια μικρή 

αφορμή  και  αποφασίζεις  να κάνεις την

 προσωπική   σου ''κάθοδο'' στο πηγάδι

 των  αναμνήσεων.

Οπως  ο ήρωας του  Ουμπέρτο Έκο -''Η

 μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας 

Λοάνα'.

Η πλοκή: Ένας έμπορος βιβλίων που πάσχει από αμνησία ξαναβρίσκει τη μνήμη του καθώς σιγά σιγά εγκαταλείπεται σ' ένα δαιμονικό στρόβιλο σπαραγμάτων από αγαπημένα μυθιστορήματα, ποιήματα, κινηματογραφικές ταινίες και κόμικς.

Στο συρτάρι μου''λοιπόν''..

Ενα τραγούδι έγινε η αφορμή της δικής μου βουτιάς,

 στο χρόνο των αναμνήσεων

Το τραγούδι συνάντησα τυχαία σήμερα στο youtube.

Bobby Solo - Amore mi manchi (1968)

Ενα τραγούδι που ήρθε και κάθισε ''Στης μνήμης το κλαδί''...
Θυμήθηκα ό,τι , ανάμεσα στα αποκόμματα των αναμνήσεων του συρταριού, είχα φυλάξει μια κασέτα με Ιταλικά τραγούδια,  δώρο του θείου (ναυτικός στο επάγγελμα), για τα γενέθλιά μου.

Σχεδόν ψαχουλεύοντας τη βρήκα, έκλεισα βιαστικά το συρτάρι και μαζί του έκλεισα τις αναμνήσεις , που ανέδυε νοσταλγικά.

Η κασέτα δεν έπαιζε, ο χρόνος  και η υγρασία, είχαν αφήσει πάνω της τα αποτυπώματά τους, οι τίτλοι όμως των τραγουδιών ήταν ευδιάκριτοι( scripta manent) και, ναι, υπήρχε το τραγούδι Αmore mi mahci!

Ας,μοιραστούμε τις μουσικές μου ''αναμνήσεις''

Bruno Lauzi - E penso a te

Nilla Pizzi - Desiderio

Charles Aznavour canta Non mi scorderò mai

RED MOON ( CLAUDIO VILLA )

La Notte dell'Addio . Ornella Vanoni . Herbie Hancock .

Lucio Battisti - E penso a te

MILVA - Tango Italiano

'Na sera 'e Maggio - R. Murolο

Λένε :''Oταν μοιράζεσαι τις αναμνήσεις σου /αυτές δεν ''σβήνουν'' ποτέ..
Ευχαριστώ, που το κάνατε (Μαρία Λαμπράκη)

-Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή»

-Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή»
(απόσπασμα)
 Τούτη η αργή, ασταμάτητη βροχή, καλόδεχτη, βοηθάει,
μαλακώνει το χώμα, πλένει μητρικά τα φύλλα της συνοικιακής
τριανταφυλλιάς απ’ τη σκόνη,
νοτίζει τις φτωχές στέγες- όλα τα δείχνει ταπεινά και φτωχά,
τους αφαιρεί την έπαρση και τη σκληρότητα, φτωχαίνει ακόμα
και τη λύπη,
γίνεται η λύπη μαλακιά, πονετική- δεν επιμένει
σ’ αυτή την τυφλή αρνητική περηφάνεια της, μπορεί να σκύψει,
να κλάψει ή να χαμογελάσει, σαν ένα νέο κορίτσι
που ‘κλαιγε στο παράθυρο κι είδε έξαφνα στα τζάμια το γλυκύ της πρόσωπο
τόσο νεανικό, τόσο όμορφο- ωραίο ακόμη κι όταν κλαίει-
κ’ ίσως ακόμη πιο ωραίο, τόσο που χαμογελάει.

 Τούτη η βροχή
μιλάει με τα λόγια της, ήσυχα λόγια, όχι για μένα και για σένα-
δεν έχουν στόχο τα λόγια της – γι αυτό μας μιλάνε-
δεν αφορούν εμάς, δε θέλουν να μας συμβουλέψουν,
να μας παινέψουν, να μας κατηγορήσουν, να μας παρηγορήσουν,
δε μας αναγκάζουν σ’ οποιαδήποτε στάση
σ’ άμυνα, ή σ’ επίθεση, ή σε απολογία- Ήσυχα λόγια της βροχής, μπορεί και να θυμίσουν
το μοσκοβόλημα της γης- όχι της γης όταν σκάβουν ένα λάκκο-
της γης που βρέχεται κι απορροφά κ’ υπομένει και πρααίνεται
και λουλουδίζει μια μέρα αναπάντεχα –
μια μυρωδιά καρτερίας, απαλή και μεγάλη
που διαστέλλει τα μάτια μας μες στ’ όνειρο σαν να τα κλείνει…»

Αντίο σταγόνες. Αντίο.

 Αντίο σταγόνες. Αντίο.

 Βροχή - Τσαρλς Μπουκόβσκι (Henry Charles Bukowski)

Μια συμφωνική ορχήστρα.
Παίζουν μιαν εισαγωγή του Βάγκνερ.

         Πιάνει βροχή.

Ο κόσμος παρατά τα καθίσματα κάτω απ’ τα δέντρα
και τρέχει στο υπόστεγο.
Οι γυναίκες τσιρίζουν, οι άντρες κρατούν την ψυχραιμία τους,
τα μουσκεμένα τσιγάρα πετιούνται.
Ο Βάγκνερ συνεχίζεται κι όλοι είναι κάτω απ’ το υπόστεγο.
Ακόμη και τα πουλιά αφήνουν τα δέντρα
κι έρχονται από κάτω.
Ακολουθεί η Ουγγρική Ραψωδία Νο 2 του Λιστ
και βρέχει ακόμη.
Μα, κοιτάξτε!
Ένας άντρας κάθεται μονάχος στη βροχή
ακούγοντας προσεκτικά.
Το κοινό τον προσέχει. Γυρίζουν και κοιτάνε.
Η ορχήστρα κοιτάζει τη δουλειά της.
Ο άντρας κάθεται μέσα στη νύχτα, στη βροχή,
ακούγοντας προσεκτικά.
Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτόν!(σχολιάζουν)
Κάθεται μέσα στη βροχή
Εκείνος ξέρει..
Ήρθε για ν’ ακούσει μουσική.

         Έτσι δεν είναι;