ξημέρωνε και πάλι στις άγριες γειτονιές του γαλαξία όταν τα επουράνια αστεροσκοπεία κατέγραψαν μεγάλη έκρηξη στον μυστικό πυρήνα της δημιουργίας
ήταν το τελευταίο έτος της βασιλείας του φόνου
από τα μάτια των παιδιών και την οδύνη των αιώνων αυτόφωτη πλέον η γη έλαμψε στο διάστημα σαν άστρο
μ' αυτόν τον τρόπο έκλεισε οριστικά ο κύκλος της ντροπής και άρχισε η ιστορία του ανθρώπου Από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται (2002)
το χάραμα δεν έχει τραύματα και ουλές δεν έχει μνήμη δεν έλαμψε ποτέ πάνω από δάκρυα και χαμό δεν φώτισε εκτελέσεις γιαυτό σαν από θαύμα αστράφτει, και πάλι στην αιώνια εφηβεία του λέει καλημέρα σας παιδιά αγγίζει εδώ κι εκεί τα δέντρα πιάνει κουβέντα με το αδέσποτο σκυλί το χάραμα δεν έχει μνήμη έχει μονάχα ένα βαθύ γαλάζιο φως και το απλώνει χωρίς δισταγμό πάνω στον κόσμο
Από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται (2002)
αν ήταν ξαφνικό φτερούγισμα οι λέξεις και απαλή σκιά στα κουρασμένα βλέφαρα του οδοιπόρου κι ακόμη αν ήταν ήχος και λάμψη πράσινη επίκληση της γης στον ουρανό λέξεις κοινές κι όμως εκστατικές σαν θαύμα τότε θα έγραφα ένα μικρό τραγούδι να ψιθυρίζει και ν' αστράφτει στα δέντρα όπως τα φύλλα
θα έγραφα ένα βελούδινο άγγιγμα αινίγματα και μυστικά στο φως Από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας (2007)
In The Shadow Of The Siberian Tiger κόσμος της τίγρης, κόσμος του χαμού ένα σπουργίτι στην ξερή μου γλάστρα και η γυναίκα έρημη πίσω απ' το χνώτο της στο απέναντι μπαλκόνι παράθυρα κλειστά και παγωμένο χώμα γυμνό σκοτάδι από ψηλά στα τζάμια χειμώνας άτεγκτος που δεν παρηγορεί, δεν ψεύδεται κόσμος της τίγρης, κόσμος του χαμού πόνος από τον ουρανό ως την άσφαλτο και θάνατος θάνατος που χορεύει στο κενό και στροβιλίζεται ποιος ζωγραφίζει θαύματα πάνω στους τάφους ποιος είναι εκείνος που μας δίδαξε όλες τις ερωτήσεις και καμία απάντηση σαν έντομα ποιος στις σελίδες καρφωμένους μας περιεργάζεται κόσμος της τίγρης, κόσμος του χαμού όρθια δέντρα και τυφλά βήματα στο πλακόστρωτο ριπές ανέμου φώτα που ανάβουν δω κι εκεί στη γειτονιά απορημένα ψυχές μέσα στο δέος της νύχτας που ονειρεύονται Από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας (2007) Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Τόλης Νικηφόρου
Χαρούμενο τραγούδι για τη Σύλβια Πλαθ Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη Μόλις σταμάτησε στη ράμπα η γιορτή και οι μάγιστροι σου βγάζουν το καπέλο φτάνει μια λέξη τη φοβέρα σου να πει κι εγώ μαζί σου δύω κι ανατέλλω Δώσ' μου τα χέρια σου, ακριβή δρολάπι απ' τον Αϊ-Φραγκίσκο χάνομαι κάθε που σε βρίσκω μες στη θεσσαλική βροχή Φτιάχνουν τη μάσκα σου οι δραπέτες με πηλό να βρει τροφή του Χάρλεμ το καμίνι στον κόσμο που ανασαίνεις τον αληθινό στήσαν χορό οι μαζορέτες κι οι αθερίνοι Δώσ' μου τα χέρια σου, ακριβή δρολάπι απ' τον Αϊ-Φραγκίσκο χάνομαι κάθε που σε βρίσκω μες στη θεσσαλική βροχή Από το δίσκο Εμπάργκο (1982)
το βλέμμα σου κι η καλοκαιρινή σιωπή το απομεσήμερο κάτω απ' τις λεύκες ήχος ξερός των φύλλων στην πνοή του ανέμου σαν αραιά χειροκροτήματα στις πράσινες κερκίδες τ' ουρανού
κι έπειτα, ξαφνικά, το κόκκινό σου φόρεμα σημαία και λάμψη, εμβατήριο συμπυκνωμένο φως και η στιγμή με την κομμένη ανάσα της
Από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας (2007)
Red cloud curtain Πηγή: http://www.photofool.com σύννεφο εσύ κόκκινο στον ουρανό να ξαναγεννηθούμε με το δικό σου χάραμα ν' ανθίσει ο κόσμος να ξαναγεννηθούμε σύννεφο εσύ κόκκινο στον ουρανό άγγιγμα και ταξίδι εγώ σαν άνεμος να ξαναγεννηθούμε θάλασσα εσύ των τροπικών κι εγώ νησί μοναχικό στον κόρφο σου δάσος εσύ, βελούδινο σκοτάδι κι εγώ τ' αγρίμι που προφέρει με το χνώτο του τις μυστικές σου λέξεις αγνοί, αθώοι, αθάνατοι εσύ κι εγώ ψυχή και φως Από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας (2007) [Αναδημοσίευση]
