Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012

να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.. Ελύτης



Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.. Ελύτης






..Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε Ομορφιά. Την Ομορφιά που είναι μια οδός - η μόνη ίσως οδός προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει..
Ελύτης


























ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ


Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Si tu ne m'aime pas, Si tu ne m'aime pas, je t'aime! Mais, si je t'aime, Si je t'aime, prend garde à toi!


L'amour est un oiseau rebelle
Quand je vous aimerai?
Ma foi, je ne sais pas,
Peut-être jamais,
peut-être demain.
Mais pas aujourd'hui,c'est certain.

L'amour est un oiseau rebelle
Que nul ne peut apprivoiser,
Et c'est bien en vain qu'on l'appelle,
S'il lui convient de refuser.
Rien n'y fait, menace ou prière,
L'un parle bien, l'autre se tait;
Et c'est l'autre que je préfère
Il n'a rien dit; mais il me plaît.
L'amour! L'amour! L'amour! L'amour!

L'amour est enfant de Bohême,
Il n'a jamais, jamais connu de loi,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!
Si tu ne m'aime pas,
Si tu ne m'aime pas, je t'aime!
Mais, si je t'aime,
Si je t'aime, prend garde à toi!

L'oiseau que tu croyais surprendre
Battit de l'aile et s'envola;
L'amour est loin, tu peux l'attendre;
Tu ne l'attend plus, il est là!
Tout autour de toi vite, vite,
Il vient, s'en va, puis il revient!
Tu crois le tenir, il t'évite;
Tu crois l'éviter, il te tient!
L'amour, l'amour, l'amour, l'amour!

L'amour est enfant de Bohême...


Η αγαπη ειναι ενα ελευθερο πουλι

Που κανενας δεν μπορει να το εξημερωσει

Και ειναι ματαιο να το φωναζουμε

Ειναι αυτο που αρνουμαστε

Τιποτα (δεν μπορουμε) να κανουμε, ουτε απειλες ουτε προσευχες

Ο ενας μιλαει καλα και ο αλλος οχι

Ειναι ο αλλος αυτος που προτιμω

Δεν ειχε πει τιποτα μα μου αρεσε

Η αγαπη! Η αγαπη!

To πουλι θα σκεφτηκε οτι εμεινες εκπληκτος

Ανοιξε τα φτερα του και πεταξε

Η αγαπη ειναι μακρυα, πρεπει να περιμενεις

Μην περιμενεις αλλο, ειναι εδω

Ολα (ειναι) γυρω σου, γρηγορα, γρηγορα!

Eρχεται, φευγει και επιστρεφει

Νομιζεις οτι το κρατας, σε αποφευγει

Νομιζεις οτι το αποφευγεις, σε κραταει

Η αγαπη! Η αγαπη!

Η αγαπη ειναι παιδι των Μποεμ

Δεν γνωρισε ποτε, ποτε νομους

Αν δεν μ'αγαπας, εγω σ'αγαπω

Αν σ'αγαπω, προσεχε!

Αν δεν μ'αγαπας

Αν δεν μ'αγαπας, εγω σ'αγαπω

Μα αν σ'αγαπω

Αν σ'αγαπω, προσεχε!






Mon coeur s'ouvre a ta voix

Mon cœur s'ouvre à ta voix,
comme s'ouvrent les fleurs
aux baisers de l'aurore!
Mais, ô mon bienaimé,
pour mieux sécher mes pleurs,
que ta voix parle encore!
Dis-moi qu'à Dalila
tu reviens pour jamais.
Redis à ma tendresse
les serments d'autrefois,
ces serments que j'aimais!
|: Ah! réponds à ma tendresse!
Verse-moi, verse-moi l'ivresse! :|
Dalila! Dalila! Je t'aime!

Ainsi qu'on voit des blés
les épis onduler
sous la brise légère,
ainsi frémit mon coeur,
prêt à se consoler,
à ta voix qui m'est chère!
La flèche est moins rapide
à porter le trépas,
que ne l'est ton amante
à voler dans tes bras!
|: Ah! réponds à ma tendresse!
Verse-moi, verse-moi l'ivresse! :|
Dalila! Dalila! Je t'aime!

My heart opens to your voice
Like the flowers open
To the kisses of the dawn!
But, oh my beloved,
To better dry my tears,
Let your voice speak again!
Tell me that you are returning
To Delilah forever!
Repeat to my tenderness
The promises of old times,
Those promises that I loved!
|: Ah! respond to my tenderness!
Fill me with ecstasy! :|
Dalila! Dalila! I love you!

Like one sees the blades
Of wheat that wave
In the light wind,
So trembles my heart,
Ready to be consoled,
By your voice that is so dear to me!
The arrow is less rapid
In bringing death,
Than is your lover
To fly into your arms!
|: Ah! respond to my tenderness!
Fill me with ecstasy! :|
Dalila! Dalila! I love you!












ONE FINE DAY
Butterfly's aria from Act 2 of "Madame Butterfly"
Music by Giacomo Puccini / Libretto by Luigi Illica & Giuseppe Giacosa
As recorded by Deanna Durbin for the film "First Love" (1939)

Weeping? And why? And why?
Ah, 'tis faith you are lacking
Hear me
One fine day we'll notice
A thread of smoke arising on the sea
In the far horizon
And then the ship appearing
Then the trim white vessel
Glides into the harbour
Thunders forth her cannon
See you? Now he is coming
I do not go to meet him
Not I
I stay upon the brow of the hillock
And wait there
And wait for a long time
But never weary of the long waiting
From out the crowded city
There is coming a man
A little speck in the distance
Climbing the hillock
Can you guess who it is?
And when he's reached the summit
Can you guess what he'll say?
He will call, "Butterfly" from the distance
I, without answering
Hold myself quietly concealed
A bit to tease him and a bit
So as not to die at our first meeting
And then, a little troubled
He will call, he will call
"Dear baby wife of mine,
Dear little orange blossom"
The names he used to call me when he came here
This will all come to pass as I tell you
Banish your idle fears
For he will return
Return



Un Bel Di Vedremo

Un bel dì, vedremo
levarsi un fil di fumo
dall'estremo confin del mare. E poi la nave
appare. Poi la nave bianca
entra nel porto, romba il
suo saluto. Vedi? È venuto!
Io non gli scendo incontro.
Io no. Mi metto là sul ciglio del
colle e aspetto, e aspetto gran tempo
e non mi pesa, la lunga attesa.
E uscito dalla folla cittadina
un uomo, un picciol punto
s'avvia per la collina.
Chi sarà? chi sarà?
E come sarà giunto
che dirà? che dirà? Chiamerà
Butterfly dalla lontana.
Io senza dar risposta
me ne starò nascosta un po' per celia...
e un po' per non morire
al primo incontro,
ed egli alquanto in pena chiamerà, chiamerà:
piccina mogliettina olezzo di verbena,
i nomi che mi dava
al suo venire
Tutto questo avverrà, te lo prometto.
Tienti la tua paura,
io con sicura fede l'aspetto.


Un hermoso día veremos alzarse
un hilo de humo en el horizonte.
Y entonces aparecerá la nave.
Luego, esa nave blanca entrará
en el puerto, atronando con su saludo.
¿Lo ves? ¡Ya ha llegado!
Yo no bajo a encontrarme con él.
Me pongo allí, en lo alto de la colina,
y espero, espero largo tiempo
y no me pesa la larga espera.
Y saliendo de entre la multitud
un hombre, un punto pequeño
se destaca por la colina.
¿Quién será? Y cuando llegue,
¿qué dirá? ¿qué dirá?
Llamará a Butterfly desde lejos.
Y yo, sin dar respuesta,
estaré allí escondida,
un poco para inquietarlo,
y un poco para no morir
al primer encuentro, y él,
con alguna inquietud, llamará, llamará:
"Pequeña mujercita, olor de verbena",
los nombres que me daba
cuando volvía a casa.
Todo esto ocurrirá, te lo aseguro.
Guárdate tu miedo,
yo con firmeza le espero.




Μοναδικές μελωδίες που ταξιδεύουν σώμα και ψυχή!


Μοναδικές μελωδίες που ταξιδεύουν σώμα και ψυχή!

Share

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

Η μοναξιά είναι από χώμα # Μάρω Βαμβουνάκη


Η μοναξιά είναι από χώμα # Μάρω Βαμβουνάκη





Έγερνα πλάι σου με το πρόσωπο στην κόχη του λαιμού σου λαβωμένος απ' την ανάγκη να στα δώσω όλα, να στα πάρω όλα, για πάντα.
Ο έρωτας που απαιτεί το άπειρο παντοτινό λίγες στιγμές μόνο καταφέρνει να κατέχει και λιώνει. Ο έρωτας είναι σχεδόν πάντοτε αποτυχημένος. Κοίτα τους ερωτευμένους πως μαραίνονται.
Ο έρωτας δεν φτάνει στον στόχο του. Τα θέλει όλα και δεν συμβιβάζεται στα λίγα, τα μπορεί όλα ενώ εμείς δεν τα μπορούμε. Αρρωσταίνει στα χέρια μας, ολόδροσο πέταλο γαρδένιας που γρήγορα το κιτρινίζει η αναπνοή μας. Απόλυτα ελπίζει, απόλυτα τραυματίζεται. Μάτι θαυμάσιο που κι η μικρότερη σκονίτσα το δακρύζει και το θολώνει. Ο έρωτας πονάει κι ασφυκτιά γιατί δεν ολοκληρώνεται.
Δεν είναι τόσο πως ζητούσα να μ' αγαπήσεις όσο να με κάνεις ν' αγαπήσω εγώ εμένα. Ζητούσα οι λίγες ώρες των συναντήσεών μας να ιχνογραφήσουν τις πολλές ώρες της μοναξιάς μου με σχέδια που θερμαίνουν τη λευκή της επιφάνεια. Τόχω από παλιά μυριστεί πως το πρόσωπο μιας αγάπης από την απουσία του άλλου σχεδιάζεται. Σε χρειαζόμουνα για τις ώρες που ήμουνα μόνος. Έτσι που να μην αισθάνομαι μάταιος και τυχαίος, ξεφτιλισμένα έτοιμος να έρχομαι και να φεύγω σε ό,τι με καλέσει ή με διώξει.
Αν επιτέλους αγαπούσα τον ανυπόφορο εαυτό μου αγάπη μου, κι έπαυε να ε΄ναι ανυπόφορος, θα πλούτιζα, θα άστραφτα, θα γινόμουνα ικανότατος. Ικανός ακόμα και ν' αγαπήσω αληθινά.
Η ασθένεια της αμφιβολίας, της ανασφάλειας, της μειονεξίας θα γιατρευόταν επιτέλους κι η αφθονία της καλοσύνης σου θα με μετέβαλε από ζητιάνο σε δωρητή. Άφθονο θα μ' έκανε η αφθονία σου. Τι να πάρεις απ' αυτόν που δεν έχει;
Στεγνός ήμουνα, καχεκτικός από στέρηση, διψούσα μόνο. Όταν διψάς τίποτα δεν περισσεύει. Η ανάγκη για νεράκι και την αξία του χρυσού αχρηστεύει. Λίγο να εκτιμούσες θα εκτιμούσα κι εγώ τον εαυτό μου, λίγο να με σεβόσουνα θα έβρισκα αυτοσεβασμό, λίγο να μ' εμπιστευόσουνα θ' αποκτούσα αυτοπεποίθηση. Δεν φταις εσύ καλή μου αλλά μ' εξουθένωσες.
Η μοναξιά μακριά σου αγρίευε από τη μοναξιά κοντά σου κι η ασυνεννοησία μας μ' έκανε και με τον εαυτό μου ασυνεννόητο.
Ο έρωτας αναγκαστικά σ' έστηνε άξονα της ζωής μου όμως άξονα τεθλασμένο, ασυνάρτητο κι ετοιμόρροπο. Με ζάλιζες. Μου προκαλούσες μόνιμη σκοτοδίνη. Η μοναξιά μου θέριευε, τρεφόταν απ' το αίμα της και περνούσε με σύριγγα στο αίμα μου δηλητήριο τοξικό.
Έφτασα στην κατάντια του να δέχεσαι τα πάντα προκειμένου να μη μείνεις μόνος. Να μην χάσεις κάποιον. Γλυκιά μου κι εσύ πόσο εκνευριζόσουνα!
Πρόλαβα βλέπεις εγώ να σ' αγαπήσω περισσότερο, να σου προσφερθώ γρηγορότερα και πρώτος να σε ζηλέψω. Δεν είχες πια λόγους να εκθέσεις την ψυχούλα σου σε κίνδυνο, η δικιά μου ολοφάνερη κατάσταση σ' εξασφάλιζε. Η αχορταγιά μου σε χόρταινε με το παραπάνω. Μπορούσες πια να δυσανασχετείς από σιγουριά.
Έτσι όπως σε μπούκωσα με την αδυναμία μου είχες κάθε δικαίωμα να καταφεύγεις στην αμπελοφιλοσοφία του κορεσμένου.
Η στέρηση είναι και κινητήρια δύναμη. Η στέρηση πυροδοτεί και σηκώνει όρθια την καθισμένη οκνηρία μας. Κι ο στερημένος ήμουνα εγώ. Και τίποτα δεν με ξεκούραζε. Βούιζα από άγχος.
[....]






(Απόσπασμα, κεφ. 12, σελ 75, 76. Μάρω Βαμβουνάκη "Η μοναξιά είναι από χώμα", Εκδόσεις ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ - 17 Έκδοση, Αθήνα, 1994)













Απόσπασμα από το πεζό "Η μοναξιά είναι από χώμα" στο YOUTUBE






Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

λες πως αγαπάς…


λες πως αγαπάς…

Σαν το γνωστό παιχνίδι ντόμινο το είδα να εξελίσσεται μπροστά μου τις τελευταίες εβδομάδες στα διάφορα ιστολόγια. Οι φίλοι bloggers, ο ένας μετά τον άλλον προσκλήθηκαν να αποκαλύψουν και να γνωστοποιήσουν δέκα μεγάλες αγάπες τους…
Έτσι ήρθε και η σειρά μου. Σαν ένας κόκκος άμμου στη θάλασσα της blogoοικογένειας θα πρόσθετα τις δικές μου πανομοιότυπες απαντήσεις…
Μετά έκανα την εξής σκέψη: Πάνω σε ποια αγάπη θα αναφερθώ? Σε κάτι έμψυχο ή σε ένα αντικείμενο…σε κάτι άϋλο όπως μια ιδέα ή αξία? Όσο περίεργο και να σας φαίνεται, το βρήκα πολύ δύσκολο να ανταποκριθώ σε αυτό το παιχνίδι…
Πόσο εύκολο θα φάνταζε αν απλά έγραφα: Αγαπημένοι μου φίλοι αγαπώ τα πάντα. Επειδή ό,τι γνωρίζω και όσα μου είναι ακόμα άγνωστα, όσα μπορούν να χαρακτηριστούν καλά ή άσχημα, έπαιξαν το δικό τους σημαντικό ρόλο για να με δημιουργήσουν και να με πλάσουν σε αυτή που είμαι σήμερα…Στο τώρα!
Όμως δεν θα αγνοήσω αυτή την πρόσκληση/πρόκληση και θα σας παρουσιάσω και εγώ τις δικές μουαγάπες…Όσες δηλαδή μπόρεσα να συμπυκνώσω και να περιορίσω σε 10 αριθμητικά στοιχεία.
1.Όπως κάθε αστέρι έχει έναν ήλιο, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται, με αυτόν λοιπόν θα ξεκινήσω και εγώ που είναι η μεγαλύτερή μου αγάπη και η προσωπική μου επιτυχία: Ο δικός μου μικρός ήλιος, ένα κομμάτι από τη δική μου αστρική ύλη και  πλέον το κέντρο του δικού μου κόσμου. Τουλάχιστον όσο είναι ακόμα νεοφώτιστος και μέχρι να αναπτυχθεί για να αποκτήσει τον δικό του γαλαξία.

2.  Αγαπώ το σκοτάδι. Αυτό νομίζω πως είναι ο φυσικός χώρος μου. Μέσα στο εβένινο πέπλο εγώ τα βλέπω πιο φωτεινά…πιο καθαρά. Οι ήχοι άλλοτε οξύνονται και άλλοτε απορροφώνται ανάλογα με τις δικές μου επιθυμίες. Αισθάνομαι πως λειτουργώ καλύτερα τη νύχτα… ;)
3. Λατρεύω τη μουσική. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν, επειδή και ίδια η ζωή είναι μουσική. Είναι πνοή, είναι φως…είναι συναισθήματα. Νοιώθω να αλλάζω με τη μουσική…να μεταφέρομαι αλλού, να ταξιδεύω!
4. Αγαπώ τις ταινίες. Αν και βλέπω σχεδόν όλα τα είδη έχω διαπιστώσει πως προτιμώ αυτές που έχουν δράση, αίμα, μυστήριο και αγωνία. :roll: Βέβαια δεν λέω ποτέ όχι σε κωμωδία ή σε δράμα!
5. Επόμενη αγάπη είναι τοδιάβασμα. Θεωρώ πως είναι χάρισμα να διαβάζει κανείς. Συχνά σκέφτομαι πόσο άτυχοι ήσαν εκείνοι που δεν έμαθαν ποτέ να διαβάζουν. Το διάβασμα είναι τροφή του μυαλού…απαρχή ενός μαγικού ταξιδιού σε νέους κόσμους και όλα αυτά με μέσο ένα βιβλίο!
6. Μου αρέσει να παίρνω μέρος σε συζητήσεις. Σε εκείνες φυσικά που έχουν κάτι να μου προσφέρουν…σε  εκείνες που θα με βγάλουν κερδισμένη μαθαίνοντας κάτι καινούριο. Το να συναντώ ανθρώπους ευφυείς, με χιούμορ με διαλλακτικότητα και με τη δεινότητα να μεταδίδουν γνώσεις, είναι σαν να βάζεις ένα παιδί σε ζαχαροπλαστείο ή σε παιδότοπο. Η ευχαρίστησή μου είναι έκδηλη! :)
7. Αν και δεν είμαι καθόλου λάτρης υλικών αγαθών, δεν περίμενα ποτέ πως θα δενόμουν τόσο πολύ με τοlaptop μου. Χαχαχαχαχα μάλλον αυτό θα είναι και η “καταστροφή” μου. Η πρώτη καλημέρα το πρωί και η τελευταία καληνύχτα το βράδυ! :P
8. Αγαπώ το blogging. Από τότε που ανακάλυψα τον υπέροχο αυτόν κόσμο δεν θέλω να τον αποχωριστώ… Το σερφάρισμα σε διάφορα ιστολόγια και η διείσδυσή μου σε σκέψεις άλλων, εφόσον μου τον επιτρέπουν, είναι ιδιαίτερα δελεαστική για να ανακαλύψω τον άνθρωπο πίσω από τις λέξεις.
9. Ξετρελαίνομαι για παιχνίδια. Για κάθε είδους παιχνίδια θα έλεγα… Καλά ίσως μπορεί να ακούγεται κάπως αόριστο και περίεργα υποσχόμενο, αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω την παιχνιδιάρικη φύση μου και τη μόνη φορά που αφήνομαι να είμαι ανταγωνιστική με δίψα για τη νίκη. To παιχνίδι που επιδίδομαι, στην παρούσα φάση με πάθος είναι τα διαδικτυακά δαγκώματα! :lol:
10. Τελευταία και αν όχι έσχατη στις προτιμήσεις είναι η αγάπη που τρέφω για την ειλικρίνεια και την αλήθεια. Μπορεί να λένε πως η ειλικρίνεια/αλήθεια είναι σκληρή μα την προτιμώ χίλιες φορές από κάθε σαν χρυσωμένο χάπι, ψέμα. Χαίρομαι και ευγνωμονώ όσους λένε αλήθειες και είναι ευθείς, αλλά φυσικά και εγώ προσπαθώ να μην ξεφεύγω από το ίδιο μονοπάτι που έχω επιλέξει…!
Αγαπημένη μου Ερατώ και λοιποί αναγνώστες/φίλοι της αστροφεγγιάς ελπίζω να μην σας κούρασα με το παραπάνω λογύδριό μου, αντίθετα να στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων και να έφερα εις πέρας την “αποστολή” αυτή! χαχαχαχαχαχα ;)
Η πρόσκληση σε νέους υποψήφιους παίχτες είναι ανοικτή…

Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Απόψε για σένα θ' ανάψω τ' αστέρια !


Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

.**ΤΟ ΔΙΑΒΑ ΣΟΥ**


Στα είκοσι έξη έφυγες

παρέα με το πόνο,

τα όνειρα σου γέμισες

βάσανα πίκρες μόνο.

...

Περπάτησες βράδυ-πρωΐ

μ' ένα λυγμό στη πλάτη,

... το παρελθόν ήταν βαρύ

και η καρδιά φαρμάκι.



Πείνασες έτρεξες πολύ

ξυπόλητη στ' αγκάθια,

είναι κανείς ν΄απορεί

πως έγινες κομμάτια.



Ομως κρατήθηκες γερά

φεύγοντας απ' το σπίτι,

και την αυγή χαράματα

κούρνιασες σαν σπουργίτι.



Φθάνεις σε χώρα μακρινή

ο ήλιος πια προβάλει,

η τύχη σου απ' την αρχή

και νηνεμία πάλι.



Γνώρισες πίκρα μια φορά

γέννησες από πάθος,

όμως νομίζω φαεινά

πως ήτανε το λάθος.



Λάθος νομίζεις έκανες

δεν ήξερες να κρίνεις,

το μέλλον σου ανέβαλες

την πόρτα σου δεν κλείνεις.



Εσύ γλυκειά μου ύπαρξη

που γνώρισες τα πάντα,

πίστεψες στην συνύπαρξη

και έπεσες στη φάκα.



Τα όνειρα σου κρέμασες

τα έπαιξες σαν σκάκι,

και την ζωή σου έπνιξες

την γέμισες φαρμάκι.



Ξέρω πως ήθελες πολύ

να ζεις με ευτυχία,

όμως να ξέρεις η ζωή

είναι μια ουτοπία.



Κάπως σε ξέχασαν θαρώ

ακόμα κι οι δικοί σου,

πίκρες σε γέμισαν να πω

στη κρίση της ζωής σου.



Τους φίλους χρειαζόμαστε

στα δύσκολα νομίζω,

την ώρα που φοβόμαστε

«πως φεύγω και γυρίζω».



Γι αυτό σου λέω «Μίκα» μου

διάβασε την ψυχή σου,

πάρτην μαζί σου γλύκα μου

και κάν' την ναι δική σου.



Αυτά θα ήθελα να πω

θα έγραφα ακόμα,

τα δάκρυα μου έτρεξαν

έβρεξαν και το χώμα.



Στη μάνα, στην ηρωΐδα της ζωής.