Το χρώμα του φεγγαριού
Αν δεν κτυπούσανε τα κύματα εκείνους τους βράχους στ' ακροθαλάσσι, δε θα καμάρωνες το σχήμα τους. Έτσι δεν είναι;
Στοιχίζει ακριβά η πείρα, αγόρι μου.
Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής. Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Την αποκτά κανείς με τη γνώση. Τούτη δω που σου λέω, η σοφία της ψυχής, αποκτιέται μόνο με πόνο. Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο,δεν ξέρω.
Άντε βάλε τσίπουρο. Σαν το νερό πάει το άτιμο!
Κάποτε πίστεψα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι, πως θα' έφτιαχνα από την αρχή τον κόσμο. Τα 'δωσα όλα. Δεν κράτησα ούτε' ένα ψίχουλο για τον εαυτό μου. Γιατί έτσι είμαι εγώ, π' ανάθεμά με.
Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το λερώνω καθόλου.
Δεν έγινε τίποτα. Ο κόσμος στο χειρότερο πάει.
Και ξέρεις ποιό είναι το παράξενο; Δεν αισθάνομαι χαμένος, προδομένος…
Προσωπική υπόθεση, φίλε, η δικαίωση. Καθένας χαράσσει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής. Είναι μερικοί, που χαράσσοντας αυτό το σήμα, τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται. Είναι γιατί ήταν πολύ παθιασμένοι εκείνη τη στιγμή. Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους από τα πολλά όνειρα. Είναι γιατί τα μάτια τους είχαν θαμπωθεί από την ομορφιά του κόσμου.
Ε! Δεν έπαψε η γη να γυρίζει, ε;
