Θα ψιθυρίσω αγάπη

Θα ψιθυρίσω αγάπη

Θα ψιθυρίσω δυνατά για ν’ ακουστεί  μακριά…

σαν ένας κτύπος σ’ αγαπώ να σου γλυκάνει την καρδιά,

σαν ένα φύλλο μαγικό να σου χαϊδέψει τα μαλλιά,

σαν ένα δάκρυ που κυλά πάνω στο σώμα που διψά

Θα ψιθυρίσω αγάπη!

ανάγερτος

Μονοπάτι αξημέρωτο

Μονοπάτι αξημέρωτο

Αξημέρωτο το μονοπάτι

Αχνοφεγγιά θηλιά στο αδιέξοδο

Το περιστέρι έχασε το στίγμα

Σε μια πορεία αστεριών

Καθορισμένου χρόνου

Δυο βουρκωμένα μάτια φως

Που τ’ αγκαλιάζει ο βυθός

Μέσα στη λάσπη του αφρού

Το αυτονόητο

Μετρά λεπτά

Προτού χαθεί η συμφορά

Πως σταματάει ο χρόνος!

Το αυτονόητο να ζει

Και να πεθαίνει η ζωή

Λοιπόν;

ανάγερτος

Άκου μικρέ!

Άκου μικρέ!

Είσαι μικρός κι όλο ρωτάς. Όλοι μαζί,  από γονείς, τους συγγενείς, τους ρήτορες, της εξουσίας ηγήτορες, πρέπει να μάθει λένε, να μάθει την αλήθεια το παιδί.

Είσαι μεγάλος και ρωτάς γιατί δεν έχει ο φτωχός ψωμί και ξαφνικά, είσαι του κράτους σου εχθρός.

……..

Να κάνεις είσαι λεύτερος όσο το κράτος δε χαλάς. Το σπίτι σου στον άστεγο και φαγητό στον άνεργο αν θέλεις δώσε, μα μη ρωτάς. Είναι φωτιά το να ρωτάς γιατί πεθαίνει ο κόσμος. Ποιος είσαι εσύ όπου τολμάς και αψηφάς τα όρια που σου βάλαμε; Άκου μικρέ! την εξουσία να μιλάς, εμείς στη δώσαμε κι εσύ τη βάφτισες δημοκρατία να νοιώθεις τάχα δυνατός. Μα αν συνεχίσεις να ρωτάς, κάτω απ’ τη σόλα μας θα λιώσεις, σαν τον σκουλήκι που πατάς.

……..

Βία, υποκρισία και ντροπή.

Να οι αρχές οι σύγχρονες που χτίζουν λένε τη ζωή.

ανάγερτος

Είμαι στο πλάι σου...

Είμαι στο πλάι σου...

Αγάπη μου με μουσική ερωτική θέλω να ντύσω την ψυχή σου.

Να μη κρυώνεις και πονάς μέσα στο φως της ερημιάς. Κι αν οι καημοί, σου μαστιγώνουν το κορμί, κλείσε τα μάτια σου. Μέσα στο όνειρο, μέσα στο δάκρυ σου, μια αγκαλιά αστέρια θα σου ζεσταίνουν την καρδιά. Είναι το χάδι μου στα χρυσαφένια τα μαλλιά σου, είν' τα φιλιά, είναι τα χέρια μου που σε κρατούν σφιχτά. Μη φοβηθείς, στο πλάι γύρνα απαλά, κοιμήσου. Είμαι στο πλάι σου, μαζί σου.

ανάγερτος

Τσαλιγοπουλου & Ιωαννιδης Παρε με στο ονειρο

Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου...

Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου...

Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου
άλλο πρωί να μη με βρει
στον άδειο κόσμο τον επάνω
σ' αυτή την άδικη ζωή

Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου
κοντά σου να ξενιτευτώ
πόσο ν' αντέξω παραπάνω
της μοναξιάς τον πυρετό

Αχ πως σ' αγαπώ για να πιστέψεις τι να πω
Πως είναι ο κόσμος αδειανός χωρίς εσένα
πως είναι η νύχτα μια πληγή χωρίς εσένα
πως είναι μαύρη η ζωή χωρίς εσένα



Δώσ' μου του ονείρου σου τα μάτια, να ταξιδέψω εκεί που πας
στα μυστικά σου μονοπάτια, που χρόνια μόνος περπατάς
Δώσ' μου του ονείρου σου τα μάτια, θέλω να ξέρω αν μ' αγαπάς
ή μήπως μου κρατάς γινάτια, όταν σε κάνω και πονάς.

Αχ πως σ' αγαπώ για να πιστέψεις τι να πω
Πως είναι ο κόσμος αδειανός χωρίς εσένα
πως είναι η νύχτα μια πληγή χωρίς εσένα
πως είναι μαύρη η ζωή χωρίς εσένα


Μουσική Στίχοι: Γιώργος Ανδρέου Κάντε κλικ εδώ...

Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Τσαλιγοπούλου & Αλκίνοος Ιωαννίδης ( Ντουέτο )

Μην ξημερώνεις Ουρανέ.....

Μην ξημερώνεις Ουρανέ.....

Ήρθε και η στιγμή που ίσως το καλύτερο τραγούδι για μένα φιλοξενείται στο Blog μου.

Όχι όμως από δική μου πρωτοβουλία. Η Ελένη μου το ζήτησε.... γι' αυτούς που φεύγουν και έρχονται στο ύπνο μας και μας ακουμπούν με τα "φτερά" τους για να μας τονίσουν την παρουσία τους. Γι' αυτούς που μας λείπουν πολύ και κάνουν το "δωμάτιο άδειο" και το ξημέρωμα αβάσταχτο.

Με ποτήρι γεμάτο από κρασί.... με ουίσκι λίγο μακρύτερα από μία φίλη, ίσως και κάποια δάκρυα νοσταλγίας που αραίωναν το ποτό, το Σάββατο που πέρασε, γύρω στις 11 με 12 το βράδυ, έγινε "Ιστορική βραδιά!!!" όπως είπε κάποια. "ΩΩΩΩΩΩΩΩ ΝΑΙ!!!!!!!" όπως συμφώνησε κάποια άλλη.... (Αυτό για όσους καταλάβουν).



Τέτοιες "βαριές" βραδιές, όταν συνοδεύονται από υπέροχα τραγούδια ψυχής, αποφορτίζουν το "μέσα μας" και λειτουργούν ως στιγμές εξάγνισης !







Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Όνειρο ήτανε

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...