ΜΠΟΤΛΕΡ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!!!!!!

Στην πλάτη χίμαιρα· εντόσθια, μόνο εντός σου.

Θύμα της πλάνης της προόδου, εξοντώσου.

Ο ποιητής του πλαδαρού ξυγκιού σου είσαι.

Την ποίηση πρόδωσε, τη νοσταλγία σβήσε.

Όπως παρατηρεί ο Μπόρχες στο Βιβλίο των Φανταστικών Όντων (1978), η Χίμαιρα μνημονεύεται πρώτη φορά στην Ιλιάδα, στη Ραψωδία Ζ. Στη μετάφραση των Καζαντζάκη - Κακριδή, διαβάζουμε:

Από θεούς κρατούσε η φύτρα της, όχι απ' ανθρώπους, κι είχε

λιόντα κεφάλι, ουρά δρακόφιδου και μεσοκόρμι γίδας,

και ξεπετούσε απ' τα ρουθούνια της φωτιές τρανές και φλόγες...

Ο Μπόρχες αναφέρει ότι διάφορες αυθαίρετες υποθέσεις, όπως του Πλούταρχου ότι "ήταν τ' όνομα ενός αρχιπειρατή που στόλιζε τα πλοία του με την εικόνα ενός λιονταριού, μιας κατσίκας κι ενός φιδιού", μας δείχνουν ότι "οι άνθρωποι άρχισαν να βαριούνται τη Χίμαιρα" και ότι "τους ήταν πιο βολικό να τη μετατρέψουν σε κάτι άλλο, παρά να τη φαντάζονται", γι' αυτό και με τον καιρό "κατέληξε να σημαίνει κάτι το χιμαιρικό". Η τελευταία έκδοση του βιβλίου του Μπόρχες περιείχε 120 άρθρα για φανταστικά όντα, ανάμεσά τους οι Βαλκυρίες, ο Γκόλεμ, ο Γρύπας, ο Μανδραγόρας, ο Τάλως, ο Ουροβόρος, τα Σκουόνκ, το Τέρας Αχέροντας, οι Τρόλλ και όσα υπολείπονται ακόμα του 120. Αυτά τα όντα δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους. Στα όντα αυτά της ανθρώπινης φαντασίας, πάντα κάποιον, έστω ασυνείδητα, θ' αναγνωρίζουμε. Γι' αυτό, πράγματι, ο τόπος των ονείρων, σήμερα που η φαντασία τεμαχίζεται σε πίξελ, μοιάζει προνομιακός. Αλλ' αμ δε.

Food - Chimaera (by mindthegap007)

Μες στ’ όνειρ’ ονειρεύτηκα πως ζούσα στ’ όνειρό μου·

τον ξύπνο τον φοβόμουνα, στον ύπνο, στ’ οχυρό μου.

Δεν με μυζούσε χίμαιρα, δεν μ’ έτρωγε μαρμάγκα,

δεν μ’ ένοιαζε φαγί, πιοτό, δεν μ’ ένοιαζαν τα φράγκα.

Μα είχα μονάχα έναν καημό: να εξύπναγα μια μέρα

ανάμεσα στα στήθη σου, στην ακριβή γαστέρα.

Β