αγ. συμεων νέος θεολόγος - ποιού δάκρυσε η καρδιά;
ΠΩΣ ΑΠΟ
ΓΗ —ἀπὸ πηλό, ἀπὸ
χῶμα— ἔγινες,
κρατιόσουν μέσα της, μαζί της ὁ βίος
σου,
καὶ τώρα ὅλα τἄχεις σὰν ἕνα τίποτα, σοῦ
φαίνονται σκιά,
τὰ προσπερνᾶς ὅλα καὶ μόνο ἐμένα
ζητᾶς;
Γιὰ μένα θέλεις νὰ μιλᾶς, νὰ διηγεῖσαι
γιὰ μένα,
νὰ μὲ βλέπεις, ἂν εἶναι μπορετό, κάθε
στιγμή σου,
οὔτε ὕπνο νὰ ἔχεις, οὔτε νὰ τρῶς, οὔτε
νὰ πίνεις
ἢ νὰ ντύνεις τὸ σῶμα σου δὲν σὲ νοιάζει
καθόλου
ύμνοι θείων
ερώτων
γ. ιωάννου- ομίχλη
Ομίχλη πέφτει πάλι απάνω μου∙
αν είναι δίπλα μου κανείς, τελείως άγνωστο.
αν είναι δίπλα μου κανείς, τελείως άγνωστο.
Ούτε στη μνήμη μου δε βρίσκω
μια χαρά μου.
Η αμαρτία τίποτε δεν άφησε∙
ούτε ένα πρόσωπο, όλα τα πήρε πίσω.
Η αμαρτία τίποτε δεν άφησε∙
ούτε ένα πρόσωπο, όλα τα πήρε πίσω.
Πολλή ομίχλη πέφτει απόψε πάνω μου
– μισάνοιξε την πόρτα μου και περιμένει.
– μισάνοιξε την πόρτα μου και περιμένει.
Ό,τι φοβήθηκα με βρήκε με το
παραπάνω.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου