ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ.

έθελξας πόθω με Χριστέ

 

Ἔθελξας πόθῳ με Χριστέ,

 καὶ ἠλλοίωσας τῷ θείῳ σου ἔρωτι,

ἀλλὰ κατάφλεξον, πυρὶ ἀΰλω τὰς ἁμαρτίας μου, 

καὶ εμπλησθῆναι τῆς ἐν σοὶ τρυφῆς καταξίωσον,

 ἵνα τὰς δύο σκιρτῶν,

 μεγαλύνω ἀγαθὲ παρουσίας σου.

τροπάριον Θ΄Ωδής Μεταμορφώσεως, ποίημα οσ. Ιωάννου Δαμασκηνού

Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός

Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος Ἁγίου, μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καὶ φύσιν, καὶ τὸ μυστήριον τῆς θεολογίας, τρανῶς περέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ. Οὓς εὐφημούντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες· Ὦ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου, ἀστέρες πολύφωτοι, τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιών, οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου. Νικαίας τὸ καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

αγίου Γεωργίου Νικομηδείας

άγιος συμεών νέος θεολόγος- η δόξα με δαγκώνει

 

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, 

κενή,

 μάταιη

τὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,

μ’ ἀρρώστησε,

 ὁλόκληρο μὲ διάλυσε

κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, 

τὸ πλῆθος τὰ θηρία,

μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι 

καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος 

τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου

διέσπασαν, 

τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.

από Ύμνοι Θείων Ερώτων 

εδώ

Παρασκευή

Έκτεινον σου την χείραν

ο βύθιος δράκων, από αγγλικό ψαλτήριον ιβ΄αιω.

Ἔκτεινόν σου τὴν χεῖρα, 

ἧς πάλαι ἔλαβον πεῖραν Αἰγύπτιοι πολεμοῦντες, 

 καὶ ῾Εβραῖοι πολεμούμενοι· 

μὴ καταλίπῃς ἡμᾶς, καὶ καταπίῃ ἡμᾶς θάνατος,

ὁ διψῶν ἡμᾶς, 

καὶ σατὰν ὁ μισῶν ἡμᾶς· 

ἀλλ᾿ ἔγγισον ἡμῖν, καὶ φεῖσαι τῶν ψυχῶν ἡμῶν,

ὡς ἐφείσω ποτὲ τῶν Παίδων σου, τῶν ἐν Βαβυλῶνι

ἀπαύστως ἀνυμνούντων σε, καὶ βληθέντων ὑπὲρ σοῦ εἰς τὴν κάμινον,

καὶ ἐκ ταύτης κραυγαζόντων σοι· 

Τάχυνον ὁ οἰκτίρμων, καὶ σπεῦσον ὡς ἐλεήμων, 

εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, ὅτι δύνασαι βουλόμενος.

Οίκος του Κοντακίου των τριών παίδων και του προφήτη Δανιήλ, πού βρίσκεται στο μηναίο του Δεκεμβρίου (ιζ΄)

Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός

πηγη εικόνας 

Δευτέρα

...έγγισον ημίν, έγγισον ο πανταχού...

Χριστός του Κορβοράντο, Ρίο

Ταχεῖαν καί σταθεράν 

δίδου παραμυθίαν τοῖς δούλοις σου, ᾿Ιησοῦ, 

ἐν τῷ ἀκηδιάσαι τά πνεύματα ἡμῶν^.

 μή χωρίζου τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐν θλίψεσι,

μή μακρύνου τῶν φρενῶν ἡμῶν ἐν περιστάσεσιν, 

ἀλλά ἀεί ἡμᾶς πρόφθασον. 

῎Εγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ^.

 ὥσπερ καί τοῖς ᾿Αποστόλοις σου πάντοτε συνῆς, οὕτω καί τοῖς σέ ποθοῦσιν ἕνωσον σεαυτόν οἰκτίρμον, 

ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν,

καί δοξολογῶμεν τό πανάγιόν σου Πνεῦμα.

Γρήγορη και σταθερή 

δώσε την παρηγοριά στους δούλους σου , Ιησού,

γιατί νεκρώθηκαν οι ψυχές μας από την αναισθησία

μη χωρίζεσαι από τις ψυχές μας στις θλίψεις,

μην απομακρύνεσαι από τα μυαλά μας, όταν συναπαντάμε συμφορά

αλλά πάντα να προφτάνεις και δίπλα μας να μενεις.

Έλα κοντά μας, έλα συ πού είσαι παντού,

όπως ήσουνα πάντοτε μαζί με τους δικούς σου αποστόλους,

έτσι και με αυτούς πού σε ποθούν Ενώσου,

ώστε σαν ένα σώμα να Σε υμνούμε και να δοξολογούμε το Πανάγιο σου Πνεύμα.

Οίκος της Εορτής και τροπάριον της έκτης ώρας




πηγη εικονας

Σάββατο

Από την υμνολογία της Πεντηκοστής

Ἔρρηξε γαστρὸς ἠτεκνωμένης πέδας,

Ὕβριν τε δυσκάθεκτον εὐτεκνουμένης,

Μόνη προσευχὴ τῆς Προφήτιδος πάλαι

Ἄννης, φερούσης πνεῦμα συντετριμμένον,

Πρὸς τὸν δυνάστην, καὶ Θεὸν τῶν γνώσεων.

   

Λυτήριον κάθαρσιν ἀμπλακημάτων,

Πυρίπνοον δέξασθε Πνεύματος δρόσον,

Ὦ τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας,

Νῦν ἐκ Σιὼν γὰρ ἐξελήλυθε νόμος,

Ἡ γλωσσοπυρσόμορφος Πνεύματος χάρις

Ὅσοις ἔπνευσεν ἡ θεόρρυτος χάρις,

Λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλοιωμένοι,

Ὀθνείαν ἀλλοίωσιν εὐπρεπεστάτην

Ἰσοσθενοῦσαν τὴν ἄτμητον εἰδότες,

Σοφὴν τρίφεγγον οὐσίαν δοξάζομεν.

από τον ιαμβικό κανόνα της Πεντηκοστής, ποίημα αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού 

πηγη εικόνος

Πέμπτη

...τον κόσμο πού γέρασε...

 

Γηράσαντα Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ Πάθει σου, καὶ τῇ Ἐγέρσει σου, ἀνελήλυθας, ὀχούμενος νεφέλῃ, πρὸς τὰ ἐπουράνια, δόξα τῇ δόξῃ σου

Τον κόσμο πού γέρασε, Κύριε, απ'τα πολλά αμαρτήματα, αφού ανακαίνισες με το Πάθος Σου και την Έγερση , ανέβηκες, με όχημα την νεφέλη πάνω απ'τους ουρανούς. δόξα στην Δόξα Σου

Τετάρτη

από την υμνολογία του Θωμά

 

 

Ἐγκαίνισον ψυχὴ πάσας σου τὰς αἰσθήσεις, πρὸς θείαν θεωρίαν· Χριστὸς γὰρ οὕτω θέλει, τελεῖσθαι τὰ ἐγκαίνια.

Ὅρα μοι νοητῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ κόσμου, καὶ κόσμησον τὰ ἔνδον, ταῖς ἀρεταῖς ὡς φύλλοις ψυχή, καὶ ὡραΐσθητι.

Σήμερον ἔαρ μυρίζει, καὶ καινὴ κτίσις χορεύει, σήμερον αἴρονται κλεῖθρα, θυρῶν καὶ τῆς ἀπιστίας, Θωμᾶ τοῦ φίλου βοῶντος· ὁ Κύριος καὶ Θεός μου

πηγη εικονας

Κυριακή

ο κανών του όρθρου της Ανάστασης

Ωδή α' Ήχος α' ειρμός
Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα, εκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, καί εκ γής πρός ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας.

Καθαρθώμεν τάς αισθήσεις, καί οψόμεθα, τώ απροσίτω φωτί τής αναστάσεως, Χριστόν εξαστράπτοντα, καί, Χαίρετε, φάσκοντα, τρανώς ακουσόμεθα, επινίκιον άδοντες.

Ουρανοί μέν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γή δέ αγαλλιάσθω, εορταζέτω δέ κόσμος, ορατός τε άπας καί αόρατος, Χριστός γάρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος.

Ωδή γ' Ο ειρμός
Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν, ουκ εκ πέτρας αγόνου τερατουργούμενον, αλλ' αφθαρσίας πηγήν, εκ τάφου ομβρήσαντος Χριστού, εν ώ στερεούμεθα.

Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε καί γή, καί τά καταχθόνια, εορταζέτω γούν πάσα κτίσις, τήν Έγερσιν Χριστού, εν ή εστερέωται.

Χθές συνεθαπτόμην σοι Χριστέ συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι, συνεσταυρούμην σοι χθές αυτός με συνδόξασον Σωτήρ, εν τή βασιλεία σου.

Ωδή δ' Ο ειρμός
Επί τής θείας φυλακής ο θεηγόρος Αββακούμ, στήτω μεθ' ημών καί δεικνύτω, φαεσφόρον Άγγελον, διαπρυσίως λέγοντα, Σήμερον σωτηρία τώ κόσμω, ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Άρσεν μέν, ως διανοίξαν, τήν παρθενεύουσαν νηδύν, πέφηνε Χριστός, ως βρωτός δέ, αμνός προσηγόρευται, άμωμος δέ, ως άγευστος κηλίδος, τό ημέτερον Πάσχα, καί ως Θεός αληθής, τέλειος λέλεκται.

Ως ενιαύσιος αμνός, ο ευλογούμενος ημίν, στέφανος χρηστός εκουσίως, υπέρ πάντων τέθυται, Πάσχα τό καθαρτήριον, καί αύθις εκ τού τάφου ωραίος, δικαιοσύνης ημίν έλαμψεν ήλιος.

Ο θεοπάτωρ μέν Δαυϊδ, πρό τής σκιώδους κιβωτού ήλατο σκιρτών, ο λαός δέ τού Θεού ο άγιος, τήν τών συμβόλων έκβασιν, ορώντες, ευφρανθώμεν ενθέως, ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Ωδή ε' Ο ειρμός
Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος, καί αντί μυρου τόν ύμνον προσοίσομεν τώ Δεσπότη, καί Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πάσι ζωήν ανατέλλοντα.

Τήν άμετρόν σου ευσπλαγχνίαν, οι ταίς τού Άδου σειραίς, συνεχόμενοι δεδορκότες, πρός τό φώς ηπείγοντο Χριστέ, αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον.

Προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι, τώ προϊόντι Χριστώ εκ τού μνήματος, ως νυμφίω, καί συνεορτάσωμεν ταίς φιλεόρτοις τάξεσι, Πάσχα Θεού τό σωτήριον.

Ωδή ς' Ο ειρμός
Κατήλθες εν τοίς κατωτάτοις τής γής, καί συνέτριψας μοχλούς αιωνίους, κατόχους πεπεδημένων Χριστέ, καί τριήμερος ως εκ κήτους Ιωνάς, εξανέστης τού τάφου.

Φυλάξας τά σήμαντρα σώα Χριστέ, εξηγέρθης τού τάφου, ο τάς κλείς τής Παρθένου μή λυμηνάμενος εν τώ τόκω σου, καί ανέωξας ημίν, Παραδείσου τάς πύλας.

Σώτέρ μου τό ζών τε καί άθυτον, ιερείον, ως Θεός, σεαυτόν εκουσίως, προσαγαγών τώ Πατρί, συνανέστησας, παγγενή τόν Αδάμ, αναστάς εκ τού τάφου.

Ωδή ζ' Ο ειρμός
Ο Παίδας εκ καμίνου ρυσάμενος, γενόμενος άνθρωπος, πάσχει ως θνητός, καί διά Πάθους τό θνητόν, αφθαρσίας ενδύει ευπρέπειαν, ο μόνος ευλογητός τών Πατέρων, Θεός καί υπερένδοξος.

Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες, οπίσω σου έδραμον, όν δέ ως θνητόν, μετά δακρύων εζήτουν, προσεκύνησαν χαίρουσαι ζώντα Θεόν, καί Πάσχα τό μυστικόν σοίς Χριστέ Μαθηταίς ευηγγελίσαντο.

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, τής αιωνίου απαρχήν, καί σκιρτώντες υμνούμεν τόν αίτιον, τόν μόνον ευλογητόν τών Πατέρων, Θεόν καί υπερένδοξον.

Ως όντως ιερά καί πανέορτος, αύτη η σωτήριος, νύξ καί φωταυγής, τής λαμπροφόρου ημέρας, τής Εγέρσεως ούσα προάγγελος, εν ή τό άχρονον φώς, εκ τάφου σωματικώς πάσιν επέλαμψεν.

Ωδή η' Ο ειρμός
Αύτη η κλητή καί αγία ημέρα, η μία τών Σαββάτων, η βασιλίς καί κυρία, εορτών εορτή, καί πανήγυρις εστί πανηγύρεων, ενή ευλογούμεν, Χριστόν εις τούς αιώνας.

Δεύτε τού και νού τής αμπέλου γεννήματος τής θείας ευφροσύνης, εν τή ευσήμω ημέρα τής εγέρσεως, βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν, υμνούντες αυτόν, ως Θεόν εις τούς αιώνας.

Άρον κύκλω τούς οφθαλμούς σου Σιών καί ίδε, ιδού γάρ ήκασί σοι, θεοφεγγείς ως φωστήρες, εκ δυσμών καί βορρά, καί θαλάσσης, καί εώ ας τά τέκνα σου εν σοί ευλογούντα, Χριστόν εις τούς αιώνας.

Πάτερ παντοκράτορ, καί Λόγε, καί Πνεύμα, τρισίν ενιζομένη, εν υποστάσεσι φύσις, υπερούσιε καί υπέρθεε εις σέ βεβαπτίσμεθα, καί σέ ευλογούμεν, εις πάντας τούς αιώνας.

Ωδή θ' Ο ειρμός
Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ, η γάρ δόξα Κυρίου επί σέ ανέτειλε, Χόρευε νύν, καί αγάλλου Σιών, σύ δέ αγνή, τέρπου Θεοτόκε, εν τή εγέρσει τού τόκου σου.

Ώ θείας, ώ φίλης, ώ γλυκυτάτης σου φωνής, μεθ' ημών αψευδώς γάρ, επηγγείλω έσεσθαι, μέχρι τερμάτων αιώνος Χριστέ, ήν οι πιστοί, άγκυραν ελπίδος, κατέχοντες αγαλλόμεθα.

Ώ Πάσχα τό μέγα, καί ιερώτατον Χριστέ, ώ σοφία καί Λόγε, τού Θεού καί δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον, σού μετασχείν, εν τή Ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας σου. 

άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Παρασκευή

...από τα εγκώμια...

Ὁ ὡραῖος κάλλει, παρὰ πάντας βροτούς, ὡς ἀνείδεος νεκρὸς καταφαίνεται, ὁ τὴν φύσιν ὠραΐσας τοῦ παντός. 

Στην ομορφιά ο πιότερο ωραίος, απ'ολους τους ανθρώπους, φαίνεται μπρος σε όλους σαν άμορφος νεκρός, αυτός που τα πάντα με ομορφιά στόλισε.

ᾍδης πῶς ὑποίσει, Σῶτερ παρουσίαν τὴν σήν, καὶ μὴ θᾶττον συνθλασθείη σκοτούμενος, ἀστραπῆς φωτός σου αἴγλη ἐκτυφλωθείς; 

Πώς θα υποφέρει ο Άδης, Σωτήρα μου την παρουσία σου, και δεν θα κατασυντριφτεί στα σκοτάδια, τυφλωμένος από την αίγλη της αστραπής του φωτός Σου;

Ἰησοῦ γλυκύ μοι, καὶ σωτήριον φῶς, τάφῳ πῶς ἐν σκοτεινῷ κατακέκρυψαι; ὢ ἀφάτου, καὶ ἀρρήτου ἀνοχῆς! 

Γλυκέ μου Ιησού, σωτήρα εσύ και φώς μου, πώς  κατακρυφτήκες σε τάφο σκοτεινό; Τί άφατη! Τί ανείπωτη ανοχή!

 Ὥσπερ σίτου κόκκος, ὑποδὺς κόλπους γῆς, τὸν πολύχουν ἀποδέδωκας ἄσταχυν, ἀναστήσας τοὺς βροτοὺς τοὺς ἐξ, Ἀδάμ. 

Σαν κόκκος σιταριού, μπήκες στην αγκαλιά της γης και το πολύφορο μας απέδωσες Στάχυ, αφού ανέστησες την γενιά του Αδάμ, τους ανθρώπους.

 Ἔδυς τῇ σαρκί, ὁ ἀνέσπερος εἰς γῆν φωσφόρος· καὶ μὴ φέρων βλέπειν ὁ ἥλιος, ἐσκοτίσθη μεσημβρίας ἐν ἀκμῇ. 

 Έδυσας σαν άνθρωπος νεκρός, εσύ που Φως στην γή στάθηκες ανέσπερο και τέτοια μην υποφέροντας ο ήλιος να βλέπει σκοτίστηκε μές στο καταμεσήμερο.

Ἡ δάμαλις τὸν μόσχον, ἐν Ξύλῳ κρεμασθέντα, ἠλάλαζεν ὁρῶσα. 

Ὦ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πῶς τάφῳ νῦν καλύπτῃ;

Τρίτη

Ο της ψυχής ραθυμία νυστάξας...

ecce homo,el greco

Ὁ τῇ ψυχῆς ῥαθυμίᾳ νυστάξας,

οὐ κέκτημαι Νυμφίε Χριστέ, καιομένην λαμπάδα τὴν ἐξ ἀρετῶν, 

καὶ νεάνισιν ὡμοιώθην μωραῖς, ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ῥεμβόμενος, 

τὰ σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου, μὴ κλείσῃς μοι Δέσποτα,

ἀλλ' ἐκτινάξας μου τὸν ζοφερὸν ὕπνον ἐξανάστησον,

καὶ ταῖς φρονίμοις συνεισάγαγε Παρθένοις, 

εἰς νυμφῶνα τὸν σόν, ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων,

καὶ βοώντων ἀπαύστως· Κύριε δόξα σοι.

Eγώ πού νύσταξα από της ψυχής την ραθυμιά,

δεν απέκτησα Νυμφίε μου Χριστέ, λαμπάδα πού να καίγεται από τις αρετές,

και έγινα όμοιος με τις ανόητες κοπέλες της παραβολής, ρεμβάζοντας τον καιρό της εργασίας.

Μην με αποκλείσεις από την ευσπλαχνία Σου, Αφέντη μου,

αλλά τίναξε από πάνω μου τον ύπνο του ζόφου και σήκωσε με

και με τις φρόνιμες παρθένες βάλε με μαζί, στον νυφικό σου θάλαμο,

εκεί πού ήχος καθαρός ανθρώπων πού γιορτάζουν και άπαυστα φωνάζουν:

Δόξα σε Σένα Κύριε!

άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Παρασκευή

...από τους χαιρετισμούς...

ελ γκρέκο, ευαγγελισμός

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός,
χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανόν. 

 Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὗ σκέπονται πολλοί

 Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου,
χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους. 

  

Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,
χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.

ποίημα ανωνύμου

Τετάρτη

από τον μεγάλο κανόνα

o άσωτος γιός

 

Ἐτέκταινον, ἐπὶ τὸν νῶτόν μου πάντες, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κακῶν, μακρύνοντες κατ' ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν. 

Πάνω στην πλάτη μου ραδιουργούσαν οι αρχηγοί των κακών και επέκταιναν εναντίον μου την ανομία τους. 

 

Ἀπώλεσα, τὸ πρωτόκτιστον κάλλος, καὶ τὴν εὐπρέπειάν μου, καὶ ἄρτι κεῖμαι γυμνός, καὶ καταισχύνομαι.

Έχασα την ομορφιά την πρωτόκτιστη και τον στολισμό μου και ήδη στέκομαι γυμνός και καταντροπιασμένος.

Κατέρραψε, τοὺς δερματίνους χιτῶνας, ἡ ἁμαρτία κᾀμοί, γυμνώσασά με τῆς πρίν, θεοϋφάντου στολῆς.

Μου έρραψε τους δερμάτινους χιτώνες η αμαρτία, αφού πρώτα με γύμνωσε από την στολή την θεοΰφαντη.

Περίκειμαι, τὸν στολισμὸν τῆς αἰσχύνης, καθάπερ φύλλα συκῆς, εἰς ἔλεγχον τῶν ἐμῶν, αὐτεξουσίων παθῶν.

Και είμαι ντυμένος την στολή του αίσχους, σαν πού φορούσε ο Αδάμ φύλλα της συκιάς και έτσι ελέγχομαι από τα πάθη στα οποία ελεύθερα από μόνος μου έπεσα.

Ἐστόλισμαι, κατεστιγμένον χιτῶνα, καὶ ἠμαγμένον αἰσχρῶς, τῇ ῥύσει τῆς ἐμπαθοῦς, καὶ φιληδόνου ζωῆς.

Στολίστηκα χιτώνα γεμάτο στίγματα και βουτηγμένο αισχρά, σαν σε αίμα στην ζωή της εμπάθειας και της φιληδονίας.

Γυμνός εἰμι τοῦ Νυμφῶνος, γυμνός εἰμι καὶ τοῦ γάμου, ἅμα καὶ δείπνου, ἡ λαμπὰς ἐσβέσθη ὡς ἀνέλαιος, ἡ παστὰς ἐκλείσθη μοι καθεύδοντι, τὸ δεῖπνον ἐβρώθη· ἐγὼ δὲ χεῖρας καὶ πόδας, δεθεὶς ἔξω ἀπέρριμμαι.

Γυμνός είμαι από νυφικά ρούχα , γυμνός και δεν μπορώ να έρθω στον Γάμο σου και στο γαμήλιο δείπνο. η λαμπάδα μου δεν είχε λάδι και σβήστηκε, η θύρα για το νυφικό κρεβάτι κλείστηκε ενώ κοιμόμουν, και το δείπνο φαγώθηκε. Και εγώ δεμένος χειροπόδαρα πετάχτηκα έξω.

 

 ποίημα Ανδρέου επισκόπου Κρήτης

Σάββατο

ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην....

Βουλήν προαιώνιον, αποκαλύπτων σοι Κόρη, Γαβριήλ εφέστηκε, σέ κατασπαζόμενος, καί φθεγγόμενος, Χαίρε γή άσπορε, χαίρε βάτε άφλεκτε, χαίρε βάθος δυσθεώρητον, χαίρε η γέφυρα, πρός τούς ουρανούς η μετάγουσα, καί κλίμαξ η μετάρσιος, ήν ο lακωβ εθεάσατο, χαίρε θεία στάμνε τού Μάννα, χαίρε λύσις τής αράς, χαίρε Αδάμ η ανάκλησις, μετά σού ο Κύριος.

Φαίνη μοι ως άνθρωπος, φησίν η άφθoρος Κόρη, πρός τόν Αρχιστράτηγον, καί πώς φθέγγη ρήματα υπέρ άνθρωπον, μετ' εμού έφης γάρ, τόν Θεόν έσεσθαι, καί σκηνώσειν εν τή μήτρα μου, καί πώς γενήσομαι, λέγε μοι χωρίον ευρύχωρον, καί τόπος αγιάσματος, τού τοίς Χερουβίμ επιβαίνοντος; Μή με δελεάσης απάτη, ου γάρ έγνων ηδονήν, γάμου υπάρχω αμύητος, πώς ούν παίδα τέξομαι!

Θεός όπου βούλεται, νικάται φύσεως τάξις, φησίν ο Ασώματος, καί τά υπέρ άνθρωπον διαπράττεται. Τοίς εμοίς πίστευε, αληθέσι ρήμασι, Παναγία υπεράμωμε. Η δέ εβόησε, Γένοιτό μοι νύν ως τό ρήμά σου, καί τέξομαι τόν άσαρκον, σάρκα εξ εμού δανεισάμενον, όπως αναγάγη τόν άνθρωπον, ως μόνος δυνατός, εις το αρχαίον αξίωμα, διά τής συγκράσεως

στιχηρά προσόμοια πού ψάλλονται στον εσπερινό της εορτής του ευαγγελισμού,ήχος πλ β΄ 

...της εκκλησίας ο ωραίος παράδεισος...

 

Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ὡραῖος παράδεισος

τὸ ξύλον τῆς ἀφθαρσίας τὸ ἐξανθῆσαν ἡμῖν αἰωνίου δόξης τὴν ἀπόλαυσιν, 

δι' οὗ τῶν δαιμόνων ἀποδιώκονται φάλαγγες 

καὶ τῶν Ἀγγέλων συνευφραίνονται τάγματα, 

καὶ συστήματα τῶν πιστῶν ἑορτάζουσιν, 

ὅπλον ἀκαταγώνιστον κραταίωμα ἄρρηκτον 

τῶν Βασιλέων τὸ νῖκος τῶν Ἱερέων τὸ καύχημα, 

Χριστοῦ νῦν τὰ πάθη καὶ ἡμῖν δίδου προφθάσαι, 

καὶ τὴν Ἀνάστασιν. 

Χαίρε Σταυρέ πού φέρεις την ζωή,

ο ωραίος παραδείσιος κήπος της Εκκλησίας,

το δέντρο της αφθαρσίας πού άνθισε για μας

την απόλαυση της αιώνιας δόξας.

Χαίρε με σένα οι φάλαγγες των δαιμόνων

μακρυά αποδιώχνονται και με τους ανθρώπους

για σένα τα τάγματα των Αγγέλων αντάμα ευφραίνονται.

Και μαζεμένοι οι πιστοί εορτάζουνε .

Όπλο ασυναγώνιστο, και δύναμη άθραυστη

των βασιλιάδων η νίκη , των Ιερέων το καύχημα

δώσε μας τώρα με την χάρη σου να προφτάσουμε

τα Πάθη του Χριστού και την Ανάσταση.

Κυριακή

...καί τάς αισθήσεις εκκαθάρωμεν πρός άς ο πόλεμος...

Εξορία Αδάμ, Γκουστάβ Ντορέ

Λιχνευσάμενοι, τήν πρώτην υπέστημεν γύμνωσιν, 

ηττηθέντες τής πικράς γεύσεως, καί τού Θεού εξόριστοι γεγόναμεν, 

αλλ' επανάγωμεν πρός μετάνοιαν, καί τάς αισθήσεις εκκαθάρωμεν πρός άς ο πόλεμος, επεισόδιον τήν νηστείαν ποιούμενοι, 

ελπίδι χάριτος, τάς καρδίας βεβαιούμενοι, 

ου βρώμασιν, εν οίς ουκ ωφελήθησαν οι περιπατήσαντες, 

καί βρωθήσεται ημίν ο Αμνός τού Θεού, εν τή ιερά καί φωτοφόρω νυκτί τής εγέρσεως, 

τό υπέρ ημών αχθέν σφάγιον,

 τό τοίς Μαθηταίς κοινωνήσαν, εν εσπέρα τού μυστηρίου, 

καί σκότος λύον τής αγνωσίας, εν τώ φωτί τής αυτού Αναστάσεως.

κατανυκτικό τροπάριο των αποστίχων πού ψάλλεται το βράδυ της Κυριακής της Αποκρέω Εβδομάδας και βρίσκεται στο Τριώδιον