ΠΡΩΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ -ΜΕΤΑ ΕΛΛΗΝΑΣ.

Πρώτα ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ & μετά ΕΛΛΗΝΑΣ ο Ρήγας Φεραίος

«Ομολογούσε [ο Ρήγας] ότι αισθανόταν βαθύ μίσος για τη βάρβαρη τουρκική φυλή και δήλωνε ότι, μετά τη σωτηρία της ψυχής του, η βαθύτερη επιθυμία του ήταν να δει τους Τούρκους να διώχνονται από την Ελλάδα», (Πηγή: «Νεοελληνικός Διαφωτισμός» Π. Μ. Κιτρομηλίδης, σελ. 314)

Άλλο δεν σημειώνει η παραπάνω μαρτυρία πως, ο επηρεασμένος από το Διαφωτισμό Ρήγας Φεραίος πρώτα ήταν Χριστιανός και μετά Έλληνας· 1η προτεραιότητα του ήταν το σώσιμο της ψυχής του και 2η η σωτηρία της πατρίδος του· σκεπτικό απόλυτα σύμφωνο με τον «ἀγώνα ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος» των αγωνιστών του 1821, που κι ο ίδιος ο «Ἀνώνυμος Ἕλλην» αναφέρει με την σωστή προτεραιότητα: «Μάχου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος», σελ. 119

Ας το έχουν λοιπόν καλά βαλμένο στο μυαλό τους αυτό και νεοπαγανιστές και νεοδιαφωτιστές, όταν προσπαθούν δια μέσω του διαφωτισμού και των ελλήνων εκπροσώπων του να συμπαρασύρουν πολίτες εις την αθεΐα κι όταν προσπαθούν τάχα κάτι να πουν ενάντια στον Γεννάδιο Σχολάριο:

«Η εθνική μυθολογία, που ακολούθησε, μεγαλοποίησε το πρόγραμμά του [Ρήγα Φεραίου], ενώ οι προθέσεις του παραποιήθηκαν, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μεταγενέστερων ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, αφού ο Ρήγας, ως πνευματικός πρόγονος, διεκδικήθηκε τόσο από την εθνικιστική δεξιά όσο και από την επαναστατική αριστερά.», (Πηγή: «Νεοελληνικός Διαφωτισμός» Π. Μ. Κιτρομηλίδης, σελ. 311, πρβλ. σσ. 571-572)

«Ἐσεῖς δέ, ὦ μιμηταὶ τοῦ μεγάλου Ρήγα, ἀκούσατε...», λέγει ο «Ἀνώνυμος Ἕλλην», αλλά οι νεοπαγανιστές λατρεύουν τα είδωλα κι οι νεοδιαφωτιστές τη νοημοσύνη τους, δίχως να λαμβάνουν υπόψη τους πλήρως τα λόγια του, σύμφωνα με τον Κιτρομηλίδη (Πηγή: ό.π., σελ. 345), «ὀξυδερκοῦς συγγραφέως». Αν οι  πνευματικοί του ακόλουθοι δεν τον λαμβάνουν πλήρως στα υπόψη, τότε ας μην περιμένουν να τον λάβουν οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Δεξιά: O Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής παραχωρεί τα προνόμια του Πατριαρχείου στον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο (Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/Γεννάδιος_Σχολάριος)

Ο Ρήγας όταν αντιλήφθηκε ότι ο Βολταίρος είχε κάνει λάθος για τα παλιρροϊκά κύματα στη Μεσόγειο πρόσθεσε:  «καὶ ἀπόρησα πῶς ἔκαμε τοιτοῦτον λάθος ἕνα τόσον μεγάλο πνεῦμα; [Ρήγας Βελεστινλής, Φυσικής απάνθισμα, σελ. 64 ]», (Πηγή: ό.π., σελ. 293)

Ο θαυμασμός των ικανοτήτων, των κατά μονάς Δυτικών φιλοσόφων για τα φυσικά πράγματα, από τους νεοέλληνες διαφωτιστές, είχε φθάσει κοντά εις το σεβασμό των Δυτικών για το πρόσωπο του Πάπα περί αοράτων πραγμάτων· δηλαδή πλησίαζε εις το «ἀλάθητον»· ήταν δε ίσος με το σεβασμό των Ανατολικών για τα δόγματα των Πατέρων της Εκκλησίας περί αοράτων, ενώ τους είχε κατά πολύ ξεπεράσει για εκείνα περί ορατών. Πάρα ταύτα 2 διαφωτιστές που είχαν εκπέσει της Ορθόδοξης πίστεως, χωρίς να αναλογίζονται μετά ταπεινώσεως τη δική τους θέση, κατηγορούσαν τους Επισκόπους περί «πάσης ξηροκαμπίας» [Περί Θεοκρατίας, Χριστόδουλος Παμπλέκης, σελ. 162 & «Ἀνώνυμος τοῦ 1789»]