Οι εραστές του ποτέ...
Δάκρυα που έγιναν ωκεανοί χαράς,
αγκαλιές θεϊκής ανάμνησης,
χαμόγελο που γέμιζε τον άπειρο ουρανό.
Θλίψη που κυλούσε
και γύριζε στην πηγή της χαράς.
Παλιές ιστορίες για πάθη ανθρώπινα,
κραυγές οδύνης κι ευτυχίας
που στροβιλίζονταν στις άγριες λάμψεις οργής.
Ανάσες αφοσίωσης
χάδια εξωτικά ταξίδια
βλέμματα κρυφά φιλιά.
Οι εραστές έγιναν θεοί
και σαν θεοί χάθηκαν στους μύθους.
Δεν έζησαν ποτέ.
Πεταλούδα του έρωτα
Καψαλισμένα φτερά πεταλούδας
σε ένα μεταξωτό ταξίδι αγάπης.
Δρόμος φτερωτός του πάθους
αέναος θάνατος κι ανάσταση.
Εύθραυστο πέταγμα στης ηδονής τη γύρη
θαμπωμένη απ' το φως της ευτυχίας.
Πετά από τα ψέματα ψηλά
αδιάντροπα κοροϊδεύει τη μοναξιά των άλλων.
Πλησίασε πολύ στο φως του έρωτα.
Ήπιε λάβα από του πάθους τη γούρνα.
Καψάλισε τα φτερά της.
Κι εκεί έμεινε χωρίς ντροπή γυμνή.
σε ένα μεταξωτό ταξίδι αγάπης.
Δρόμος φτερωτός του πάθους
αέναος θάνατος κι ανάσταση.
Εύθραυστο πέταγμα στης ηδονής τη γύρη
θαμπωμένη απ' το φως της ευτυχίας.
Πετά από τα ψέματα ψηλά
αδιάντροπα κοροϊδεύει τη μοναξιά των άλλων.
Πλησίασε πολύ στο φως του έρωτα.
Ήπιε λάβα από του πάθους τη γούρνα.
Καψάλισε τα φτερά της.
Κι εκεί έμεινε χωρίς ντροπή γυμνή.
Νύχτα αποθέωσης
Θλίψεις άγριες,
βραβείο της τόλμης που έζησες.
Στεφανωμένες νύχτες ζωής έντονης
ασπίδα πάθους στο θάνατο.
Θρήνους στιγμών χαμένων
κι αν γνώρισες...
Ματιές ηδονής φυλαχτό της μοναξιάς σου.
Αποκαϊδια καρδιάς κομματιασμένης
κι αν μάζεψες...μη διστάζεις...
Τόλμα...
κι η νύχτα στα κόκκινα πλάνα της σεντόνια
θα σε αποθεώσει.
Νύχτες ευδαιμονίας έρωτα
Νυχτες που αιμορραγούν πάθος
θεϊκής ανθρώπινης ευδαιμονίας
πάνω σε σεντόνια πρόθυμα
Η ερωτική ταραχή στεφανώνει την αγάπη
με ψίθυρους κραυγής.
Η λαχτάρα του εραστή προδόθηκε,
έγινε σκιά χαραγμένη στη σκουριά
φορεμένη χρόνια τώρα.
Ξεκίνα από την αρχή...
Να νικήσεις εσύ στο δρόμο του πάθους,
να στεφανωθείς της αυγής τη χάρη
Αλλιώς...κάνε λιμάνι σου το κρεβάτι της μοναξιάς.
θεϊκής ανθρώπινης ευδαιμονίας
πάνω σε σεντόνια πρόθυμα
Η ερωτική ταραχή στεφανώνει την αγάπη
με ψίθυρους κραυγής.
Η λαχτάρα του εραστή προδόθηκε,
έγινε σκιά χαραγμένη στη σκουριά
φορεμένη χρόνια τώρα.
Ξεκίνα από την αρχή...
Να νικήσεις εσύ στο δρόμο του πάθους,
να στεφανωθείς της αυγής τη χάρη
Αλλιώς...κάνε λιμάνι σου το κρεβάτι της μοναξιάς.
Δαγκωματιά αγάπης
Ύμνοι της αγνότητας χαμένοι
Το τέλος τους μέσα στο χέρι μου
Πέπλα ματαιότητας γύρω απ' την αγάπη.
Θαμπά άχρωμα χρώματα οι αναμνήσεις
πνίγηκαν όλα στο γκρίζο.
Σκόρπια κομμάτια θερμού χειμώνα
και καλοκαιριών της αύρας.
Επιθυμίες γκρεμισμένες
Παράταιρα δάκρυα κι εφήμερη λύπη.
Τιμώρησέ με γι αχαριστία
που οι μνήμες ξεθώρισαν.
Πικρή δαγκωματιά της αγάπης μ΄άφησες.
Καταφύγιο του κόσμου ένα κορμί
Ο κόσμος χωράει σε σε μια καλύβα
με τρεις συλλαβές.
Κορμοί δέντρων με σχισμές
να μπαίνουν θεοί και θνητοί.
Κορμί γυναίκας.
Ο άνεμος ανάμεσα στα πεύκα και τους βράχους
αρθρώνει φωνήεντα και σύμφωνα.
Καταφύγιο του κόσμου.
Λείψανα αιώνων, οδύνες ασήκωτες,
ηδονές άφατες.
Όλος ο κόσμος, όλοι οι αιώνες σε μια καλύβα
ένα κορμί δοσμένο, υποταγμένο στη μοίρα
της γέννησης και του θανάτου.
με τρεις συλλαβές.
Κορμοί δέντρων με σχισμές
να μπαίνουν θεοί και θνητοί.
Κορμί γυναίκας.
Ο άνεμος ανάμεσα στα πεύκα και τους βράχους
αρθρώνει φωνήεντα και σύμφωνα.
Καταφύγιο του κόσμου.
Λείψανα αιώνων, οδύνες ασήκωτες,
ηδονές άφατες.
Όλος ο κόσμος, όλοι οι αιώνες σε μια καλύβα
ένα κορμί δοσμένο, υποταγμένο στη μοίρα
της γέννησης και του θανάτου.
Η συνομιλία των σωμάτων αρχίζει με ένα ψέμα
κάθε σώμα νιώθει το διαπεραστικό ρίγος, τη δροσερή ανατριχίλα.
Αδύναμο μπροστά στη φύση του.
Ένα ποίημα μπορεί να αρχίζει με ψέμα.
Ύστερα διαλύεται, χάνεται.
Η συνομιλία των σωμάτων έχει άλλους νόμους.
Φορτίζεται από την ίδια με τη δική της ψεύτικη ενέργεια.
Δε χάνεται όμως.
Διυλίζεται στο αίμα μας. Επαναλαμβάνεται.
Ξανά και ξανά.
Διαγράφει με το δικό της μελάνι την απομόνωση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου