Όνειρα στην ομίχλη

Όνειρα θρύψαλλα καρδιάς και ψυχής
όνειρα θύμησες μιας αιωρούμενης αιώνιας ζωής
τρυπώνουν ύπουλα και γδύνουν τις μύχιες σκέψεις,
λογισμούς, επιθυμίες, ανάγκες του πεπερωμένου μας.
Μα για να φτάσω στο πεπρωμένο μου
θα ακολουθήσω τα όνειρά μου.
διαβάζοντας άκου κι αυτό...Αφήνω πίσω τις σκέψεις τις θολές...
Γίνε εσύ η πηγή της αγάπης
Γίνε εσύ η απαρχή του νέου
Κι η καρδιά σου θα μείνει νέα και αληθινή.
Άσε με να μάθω το χαμόγελό σου,
κάθε βήμα σου στιβαρό και πρωτοπόρο.
Και η νέα μέρα θα αρχίζει μετά...
Καλημέρα στη Γη των άκρων και της ομορφιάς
1.Κένυα
2.Ανταρκτική
3.Ινδονησία
4.Ινδία
Από
άκρη σε άκρη μας φυλακίζει η ομορφιά της, άγρια,γαλάζια, περήφανη,
μεγαλοπρεπής, πολιτισμένη, ανημέρωτη, πράσινη, απέραντη, απέθαντη,
ερωτική, μητριαρχική, θεΪκή. Σε τέτοιες εικόνες μπροστά η διάθεση
αλλάζει και η ημέρα μας μπορεί να γίνει φωτεινότερη.Καλημέρα σε όλους.
Γονίδια μιας ψυχής
Σε μια μήτρα από μνήμες που επιπλέουν
μνήμες γεμάτες σκληρή σαφήνεια
η ψυχή επιζεί μόνο από την επιείκεια της αναμονής.
Μα πού είναι η παρηγοριά στη μοναδικότητα
όταν η μοναξιά είναι η μόνη ανταμοιβή της ;;;
Στου φθινοπώρου τα χρώματα θέλω να γυρίσω
Στου Φθινοπώρου τα χρώματα
της εξοχής νοτισμένα χώματα
Θέλω να βγω να γυρίσω
Στων δασών τα φυλλώματα
Των ανθέων σπάνια αρώματα
Θέλω να βγω να μυρίσω
Μικρά λουλούδια, κυκλάμινα
Αγνό της φύσης διάδημα
Θέλω να βγω να μαζέψω
Πρώτη βροχούλα καλόδεχτη
Γη διψασμένη πρωτόβρεχτη
Το άρωμά της να κλέψω
της εξοχής νοτισμένα χώματα
Θέλω να βγω να γυρίσω
Στων δασών τα φυλλώματα
Των ανθέων σπάνια αρώματα
Θέλω να βγω να μυρίσω
Μικρά λουλούδια, κυκλάμινα
Αγνό της φύσης διάδημα
Θέλω να βγω να μαζέψω
Πρώτη βροχούλα καλόδεχτη
Γη διψασμένη πρωτόβρεχτη
Το άρωμά της να κλέψω
Σε μια Γη που ανατέλλει
Από το βάθος των καλών στιγμών ξεπρόβαλες
Κι από τους ώμους σου ανέτειλε ένας ήλιος
Ανάβοντας την καντήλα της ψυχής
Σβήνοντας τη θαμπάδα της αυγινής ώρας
Σπάζοντας το τσόφλι της σιωπής
Από τις θλιβερές παγερές στιγμές
Στιγμές διαβατικές που δεν υποψιάστηκε κανείς
Που μόνο ο χρόνος έδωσε το στίγμα του
Μέσα από το βάθος των καλών στιγμών
Σβήνοντας τη θαμπάδα της αυγινής ώρας
Σπάζοντας το τσόφλι της σιωπής
Από τις θλιβερές παγερές στιγμές
Στιγμές διαβατικές που δεν υποψιάστηκε κανείς
Που μόνο ο χρόνος έδωσε το στίγμα του
Μέσα από το βάθος των καλών στιγμών
Καληνύχτα ξωτικό μου :)
Ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΟΧΑΣΜΟ - αφιερωμένο στα επιθετικά σχόλια
20 Οκτ. 2009 6 σχόλια
Μερικές φορές θεωρούμε οτι έχουμε συναντήσει έναν άνθρωπο πριν πολλά χρόνια ένώ τον έχουυμε γνωρίσει πρόσφατα.Αυτό σημαίνειοτι η νοητική μας ''''αύρα'''' μ''αυτόν τον άνθρωπο είναι αμφίδρομα θετική...σημαίνει οτι η διανοητική μας δομή είναι τέτοια που να <<επιτρέπει>> θετική επικοινωνία.
Ετσι και με τις ιδέες....ο άνθρωποσ γίνεται κοινωνός μιας ιδέας, την ασπάζεται στο μέτρο που έχει συνδυασθεί με a priori παραδοχές. Οι παραδοχές a priori είναι τα δόγματα, η πίστη και η προσκόλληση σε κάτι άκριτα. Καθώς οι παραδοχές εντάσσονται σε συστήματα αξιών (πνευματικών-ηθικών και κοινωνικών), θα λέγαμε οτι είναι περισσότερο προιόντα του θυμικού του ανθρώπου παρά του λογικού...δηλ. η ψυχοπνευματική του δομή είναι τέτοια που είναι επιρρεπής(πνευματικά) σε κάτι και όχι σε κάτι άλλο, δηλ. ρέπει προς την δογματική πίστη ενός πράγματος ή μιας ιδέας.Στο μέτρο που ο δογματι΄σμός απολήγει σε φανατισμό, αποτελεί πνευματική τροχοπέδη για τον άνθρωπο και την κοινωνία, διότι τον <<μονώνει>>κοινωνικά ενώ η κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα προυποθέτουν κοινωνική συνοχή.
Ο δογματισμός στερεί από τον στοχασμό διότι η άκριτη πίστη μειώνει την δυνατότητα γνώσης άρα και επίγνωσης των πραγμάτων και ιδεών που συνυφαίνονται μ''αυτά. Ο στοχασμός αντίθετα, καταρρίπτοντας κάθε έννοια προκατάληψης, συντελεί στην ενόραση των πραγμάτων από πολλές οπτικές γωνίες και την ενατένισή τους μέσα από την συνισταμένη τους, ετσι ώστε η εμπειρία τους μέσα σ''αυτά να αναδεικνύει την ουσία του δομικού όλου από όπου μπορεί να παραχθεί μια <<αμιγής>> ιδέα..που να γίνεται αντικείμενο πίστεως και υποστήριξής εκ του ασφαλούς αλλά και εις το ακέραιο.
σχόλιο: εξαιτίας κάποιων επιθέσεων και διαλόγων που διάβασα σε φιλικό μπλογκ που μάλλον δεν ταιριάζουν σε νέους ανθρώπους και σε ανοιχτούς ιδεολογικά χώρους όπως είναι τα ιστολόγια.
(Το κείμενο είναι της Κατερίνας Καταπόδη)
Όταν πέφτει το σκοτάδι...
τελικά όταν πέφτει το σκοτάδι αφήνουμε την αλήθεια να βγεί στην επιφάνεια...και γινόμαστε αληθινοί!!!!!
Πού χάθηκαν οι ονειροπόλοι του τίποτα? (κι ο Οδυσσέας ψάχνει τη δική του Ιθάκη)
<<Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι ,όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο .....>>
Μ ' αυτή τη φράση του Πάμπλο Νερούντα μόνο μπορούμε να περιγράψουμε τη νωχελικότητα μιας κοινωνίας στην οποία η έννοια της ιδεολογίας έγινε ταυτόσημη με μικροκομματικά συμφέροντα .... Που χάθηκαν άραγε οι ονειροπόλοι του τίποτα ...
Υποτίθεται ότι οι πολιτικές παρατάξεις αντλούν την στρατηγική τους από ένα ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά το μόνο που έμεινε να συσπειρώνει πλέον τα κόμματα είναι το συμφέρων. Δεν έχει σημασία τι υποστήριζες , σε ποιον εναντιώθηκες κι αν για κάποια στιγμή πίστεψες ότι θα αλλάξεις κάτι ...;. όλα είναι προς πώληση για μια θέση στον ήλιο ...;. Γιατί αλλιώς πως ερμηνεύεται το γεγονός ότι πάλαι ποτέ δημιουργοί κομμάτων διεκδικούν την προεδρία του κόμματος από το οποίο έφυγαν ως διαφωνούντες ... Φαίνεται ότι η εξουσία είναι τόσο ελκυστική που στην Ελλάδα είμαστε καταδικασμένοι να κυβερνούν η οικογενειοκρατία και η απληστία ..
Ο εκσυγχρονισμός έφερε την εμπορευματοποίηση των πάντων το να έχεις οράματα είναι πλέον αστείο κακόγουστο και ξεπερασμένο .....Όλοι κινούνται όπου πάει ο άνεμος αρκεί να ικανοποιείται η μεγαλομανία τους σ' ένα σύμπαν χωρίς ταυτότητα ... Δεν υφίστανται κοσμοϊστορικές αλλαγές σε παλιό μοτίβο , αν δεν ξεκινήσεις από το μηδέν σπάζοντας κάθε παλιό και τετριμμένο , παρά μόνο στείρα ανακύκλωση .........
.Όσοι μιλάνε για αλλαγές απλά βαυκαλίζονται σε μια κεκαλυμμένη επανάληψη παλεύοντας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας κι όσοι ελπίζουνε μάταια σε από μηχανής θεούς γίνονται απλά σιωπηλοί συνένοχοι ....
Ποια είναι όμως η σωτηρία όταν το αύριο γίνεται χτες χωρίς να γίνει σήμερα ; Η απάντηση είναι απλή να σταματήσουμε να αργοπεθαίνουμε με τη νοοτροπία ότι <<στο βασίλειο των τυφλών επικρατεί ο μονόφθαλμος >> και να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να μην αφήνουμε να ευνουχίζουν τις σκέψεις μας ...Μπορούμε και οφείλουμε να μην είμαστε έρμαια. Αφού εν κατακλείδι σ' ένα κρεσέντο παρακμής και παθητικότητας στην Ελλάδα ο Οδυσσέας είναι καταραμένος να ψάχνει ακόμα τη δική του Ιθάκη ...











Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου