ΠΟΙΗΣΗ

Θύελλες συλλογής δειλινού πέπλου

Νέα αστέρια στο λίκνο ουρανού και γης
στην τροχιά της φοβερής αλήθειας.
Χαμένες φωνές στη σύγχυση
ακρωτηριασμένες συγκινήσεις αναταραχής σε ζώνουν.
Σπαταλημένος χρόνος στις εποχές
και τους λόγους και τους ρυθμούς του κόσμου.
Θύελλες συλλογής τη στιγμή του δειλινού πεπλου.
Τυλιγμένος τα ενδύματα ενός ήλιου που δύει
ψάξε την ελπίδα που σε έλουζε χαμόγελο
ψάξε την απόκοσμη μουσική
Πεφταστέρια λεπίδες σταματούν τη σκέψη.
Η ώρα πέρασε, ο ήλιος έπεσε.
Άγγιξε τον ουρανό με τη ματιά.
Κι αύριο ίσως βρεις τον εαυτό σου.

ς

Καινούργια σαλπίσματα με παλιές μουσικές...

« Ο εχθρός, μας κτυπούσε με τόση μανία, διέθετε τόση αριθμητική υπεροχή και τέτοια υπεροπλία, που δεν άφηνε περιθώρια για ανθρώπινη δράση, αλλά μόνο για υπεράνθρωπη αντίδραση. Και επειδή την απόδραση, δεν την συγχωρούσαν οι φυλετικές μας καταβολές, αναγκαστήκαμε να γίνουμε ήρωες».

                                    Ανώνυμος Αγωνιστής του Αλβανικού έπους

Κι ήταν τελικά  μια νίκη που λάμπρυνε τις ελληνικές λόγχες και αναθάρρυνε την καταματωμένη Ευρώπη και την καταπτοημένη ανθρωπότητα.

        Το Ελληνικό ψυχικό μεγαλείο ανάτρεψε τους αριθμούς και τον αριβισμό του  «έτσι θέλω».

Tags: μνήμες, Ελλάδα, σκέψεις, ιστορία

Μια νέα μέρα...

Μη ζητάς απ΄τη νέα μέρα τίποτα παραπάνω.
Άκου τα μικρά παιδιά να παίζουν.
Τις στάλες της βροχής στο χώμα.
Μην αφήνεσαι στο στροβιλιστό χορό της καθημερινότητας..
Γιατί ο χρόνος είναι πάντα πιο λίγος απ΄τα όνειρά σου.
Μην τρεχεις στο στόχο σου,
απόλαυσε τη διαδρομή.
Άκου τη μουσική, πριν τελειώσει ο δικός σου χορός...

Καλημέρα σε όλους....

Tags: στίχοι, όνειρα, ζωή, σκέψεις

Ασημένιες μικρές σταγόνες...

Φθινοπωρινή μέρα
στη μέση της ζέστης και της σκόνης
δροσερή έκπληξη
ύγρανε τις άγονες άκρες της ζωής .

Φθινοπωρινή νύχτα
θάμπωσα στις λαμπερές αντανακλάσεις
παντοδύναμων φωτεινών σταλίδων.
Σα νότες που δυνάμωναν να φτάσουν σε κρεσέντο
ανοίγοντας ουράνιους υγρούς δρόμους.

Φθινοπωρινή αυγή
η νύχτα χάθηκε σαν όνειρο στο όνειρο.
Η πλάση στος φως αλλιώτικη.
Κάθε φύλλο ξαναγεννημένο κι ευχαριστημένο
στα φιλιά της δροερής πνοής.

Μια φθινοπωρινή μέρα.

Η καλημέρα ενός χρυσοκόκκινου φύλλου

 

Ένα φύλλο χρυσοκόκκινο λέει:

Αν μπορούσα να διαλέξω ποια μέρα θα έπεφτα

θα διάλεγα μια μέρα στα τέλη του Οκτώβρη

σαν θα με φώναζε ο άνεμος.

Ένα πρωινό με βροχή και μαύρα σύννεφα

και το μόνο χρώμα στην πλάση να είμαι εγώ...

Καλημέρα σε όλους...

Tags: φθινόπωρο, στίχοι, φύση, σκέψεις

Η συνομιλία των σωμάματων

Η συνομιλία των σωμάτων αρχίζει με ένα ψέμα

κάθε σώμα νιώθει το διαπεραστικό ρίγος, τη δροσερή ανατριχίλα.

Αδύναμο μπροστά στη φύση του.

Ένα ποίημα μπορεί να αρχίζει με ψέμα.

Ύστερα διαλύεται, χάνεται.

Η συνομιλία των σωμάτων έχει άλλους νόμους.

Φορτίζεται από την ίδια με τη δική της ψεύτικη ενέργεια.

Δε χάνεται όμως.

Διυλίζεται στο αίμα μας. Επαναλαμβάνεται.

Ξανά και ξανά.

Διαγράφει με το δικό της μελάνι την απομόνωση

και την .....

Ηφαίστειο η οργή μου...κι ΕΣΥ η φωνή ....

Λαβα οργή να ξεχυθεί στα σωθικά μου.

Γι αυτό, αγαπημένε ξένε, φώναξε δυνατά για μένα απόψε.

Άδειες μνήμες λαβύθρινθος στη μοναχική μου σκέψη

 χαμογελαστοί εχθροί στοιχειώνουν τη ζωή μου.

Λόγχες και δόρατα  αλληλοσκοτώνονται.

Ματώνω.

Δεν το θέλω.

Απρόσμενα δάκρυα κρατάνε τα μάτια μου ανοιχτά.

Σκοτάδι σκιάζει το λιγοστό μου φως.

Τραγούδα για μένα απόψε, φώναξε δυνατά

Ψάχνοντας την ψυχή σου...

Μην πεις βγηκα στο δρόμο, αλλά βρήκα ένα δρόμο για την ψυχή...Η ψυχή δε βαδίζει ευθεία.Κι όσα τέρατα βρεις στο δάσος, κι όσες μάγισσες και δράκους κι αν συναντήσεις, ξέρεις να κρύβεσαι και να γλιστράς.¨Οσο πιο πολλά εμπόδια βρεις στο δρόμο να συναντήσεις την ψυχή σου, τόσο πιο λαμπερή και εκρηκτική θα είναι η συνάντησή σας. Τα εμπόδια μπροστά σου δείχνουν ότι έχεις δύναμη. «Δεν πετροβολά κανείς τα στείρα δέντρα, μα εκείνα που το μέτωπό
τους είναι στεφανωμένο από καρπούς.»

Tags: στίχοι, φύση, σχέσεις, ψυχή, δάσος, σκέψεις

Είδα τα χρώματα της ανατολής

23 Οκτ. 2009 8 σχόλια

Λέξεις που περπατούν βιαστικά, περιστρέφονται γλυκά

Τραγουδούν στ' αυτιά μου

Θαύματα δυνατά φωτίζουν τη μέρα μου σαν δάδες αιώνιες.

Με προκαλούν να περιπλανηθώ στον ωκεανό.

Τα όνειρα τέλειωσαν κι εγώ βουλιαγμένη

μέσα τους βρέθηκα.

Ένιωσα τη λεπίδα του ήλιου

το χάδι του πρωινού.

Να με γεμίσει το άφθαρτο φως

να μετρήσω τα χρώματα της ανατολής της ελπίδας.

Κι αυτό το πρωινό να κρατήσει μια ζωή.

Tags: ανατολή, στίχοι, ελπίδα, συναισθήματα, σκέψεις

Υφαίνοντας τον ιστό μου

22 Οκτ. 2009 28 σχόλια

Νύχτα σκεπάζει τα μάτια, απαλό άγγιγμα γυναίκας

που υπόσχεται χάδια αναζητώντας την αιώνια δύναμη.

Ιστό αράχνης σιωπηλά υφαίνουν οι πόθοι

κι η θέρμη των σωμάτων

υγρά θαμπώνει τα τζάμια.

Οι δείχτες μετρούν τον αόρατο χρόνο

πριν η αυγή φέρει ζωή στις ηττημένες σάρκες.

Οι δείχτες τρέχουν ακούραστα.

Κρύψε με στα χέρια σου

πιες απ' την ψυχή μου

κρυστάλλινο νάμα ζωής...

...για μια στιγμή....για την αιωνιότητα...

Ο ιστός του θανάτου μου ας περιμένει...

άκουσέ το...

Tags: στίχοι, χρόνος, Μουσική, σκέψεις