Θέλω να' ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε...

Θέλω να' ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε...

Το  Γράμμα

Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια

Σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια

Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας

Να΄ χω το νου μου αδειανό

Να΄ χω και πρίμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει

Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει

Θέλω να' ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε

Πως νιώθουμε παράφορα

Πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι

τις Κυριακές τα βράδια

Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά

τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις

Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιός ήσουν και πώς μοιάζεις

Έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο

Σα μια γυναίκα μακρινή

Που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι

τις Κυριακές τα βράδια

Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά

τα χρόνια μένουν άδεια

Πρέπει να πάψω να ζω έτσι...
Δεν πάει άλλο...
Να κοιμάμαι ελάχιστα...
Να κλαίω με το παραμικρό...
Να πονάω όλη την ώρα...
Να χαμογελάω από ανάγκη...

Έγινα όπως ήσουν εσύ πριν γνωρίσεις την ευτυχία...
Έγινα σαν εσένα...

Και συνεχίζω να σε αγαπώ...
Και κάθε μέρα περιμένω ένα τηλεφώνημα...
Και κάθε βράδυ περιμένω ένα μήνυμα...

Αλλά τίποτα...
Πάντα τίποτα...
Συνέχεια τίποτα...

Κι εγώ απλά πικραμένη μένω εδώ...
Τα βράδια πέφτω να κοιμηθώ και με πλακώνει ένα βάρος στο στήθος...
Και σκέψεις... τόσες σκέψεις...
Και όνειρα... Κάθε βράδυ σχεδόν σε βλέπω στον ύπνο μου...

Πως γίνεται ακόμη να αγαπώ κάποιον που δε με αγαπά;
Να νοιάζομαι κάποιον που δε με νοιάζεται;
Να σκέφτομαι κάποιον που δε με σκέφτεται;

Είμαι τόσο μα τόσο χαζή...
Είμαι τόσο βλάκας...

Και μου λείπεις...
Μου λείπεις πολύ...
Στο έχω ξαναπει πάνω από όλα μου λείπει ο φίλος μου...
Μετά από τόσο καιρό...
Είχα συνηθίσει να είσαι εκεί...
Μου είχες πει ότι θα είσαι εκεί για μένα...
Αλλά δεν είσαι πουθενά...

Δε θα ξαναβρώ άνθρωπο σαν κι εσένα...
Δε θα ξανά αισθανθώ για άλλον όπως νιώθω για σένα...
Και ελπίζω να μην πονέσω και να μην κλάψω ποτέ ξανά όπως έκανα με εσένα...

Καλύτερα να μην ξανανιώσω τίποτα...
ΠΟΤΕ...ΤΙΠΟΤΑ...

Να μην ξαναδώσω ένα γράμμα...
Και να μην ξανά περιμένω απάντηση...
Μια απάντηση που δε θα πάρω ποτέ...

Εις το επανιδείν λοιπόν...

Από balloongirl